—.—— a——

10

Moõ Lesbii quidem Moĩoα, Dores autem, quicunque severiorem dialectum sequebantur, Moοσα dicerent, quod apud Alcmanem septies legitur: 1, 7, 37, 45, 59, 85, 97. Antiquissimam vocis formam NMovriα Curtius ⁴⁰) patefecit. Denique huc pertinent accusativi plurales declinationis secundae a reliquis Graecis in oug pro untiquissimo ovc«, a Doribus in we terminati, qua terminatione Alcman usus est his locis: 0†ετm ³3; 2 8; 11οςα ς d⁵οσια 16, 1, 11; vGοσ 67. Flisae consonae causa vocalem severa Doris loco ow diphthongi assumpsit in genitivo singulari masculinorum neutrorumque secundae declina- tionis, quorum terminationem et antiquiorem et pleniorem Attici in ov, Dores Aeolesque in con- trahunt. Itaque in carminibus Alcmanis legimus: 2dmοꝓνυέ 4; I1ααό 8; Gτ⁵ασια 16, 1, 8; 00 16, 1, 10; *νοο s⁴⁵8; auοα⁵ςο 18; Kuowde, 1 21; dnερταισκινμ 28; 2uνια̈οοοω 38; 2,11% 42; Avnno 73; nHν Nanld(?) 92. In ov terminavit duos tantum genitivos: roꝰ Tnnoν⁶ινο 88, quos in 10 Tnrodνα mutare fortasse aliquis praetulerit. Contra ο plenior et antiquior illa terminatio, quae a Pindari carminibus non prorsus aliena est ⁴⁷), ab Alcmane, si e paucis fragmentis nobis servatis tale quid conjicere licet, repudiata esse videtur. Jam tertio loco has voces enarrabimus, quas Alcman severae Doridis morem secutus digammatis detrusi causa vocali pro diphthongo instruxit; sunt dora 41, 1, quae epicorum poetarum ejusdem vocis formae oναe respondet, et dοαν⁶ς 16, 1, 16; 6Hαeκέασέ 59, 2. Ac primum qui- dem de αν⁶ς Attici odοαeςςo vicario quae exponenda sunt disceptabimus. Ceterum Aeoles quoque 659 6οG formam norant, praeter quam etiam altera 60 ε⁶σ eis erat. Radix vocis est var ¹⁸) exstans in Sanscritico Varunas ejusdem atque Odοασο MHomerici notionis. Inde per metathesim a lingua Graeca formatum est primum 6 Oανοο, cujus testis post digamma abjectum dααeν⁴ς Aeolicum remansit, quum contra et Attici et Dores consonam abjectam per o vocalis productionem supplere studerent, quod illi à[◻loaævos in oναυκ⁶σ†, hi à aανοο in Gανο permutantes sunt assecuti. Quae Curtius ¹⁰) de origine harum formarum docet, e Fodvog post digamma in o mutatum primum 609urog factum et tum demum ex 6G G 8οοο contractione vocalium 0o et osαν⁶ς εt Gòοανς orta esse, mihi propterea minus placent, quod ubicunque severa Doris loco vulgaris ow habet, post prius o, cujus locum nunc explet, consona aliqua erat. Rem ita se ha- buisse non tam apparet e genitivorum jam memoratorum origine οrτοαmπ similiumque, non tam e ver- borum in o terminatorum contractione, quam e Nlooοα vocabuli et οωια Doricae terminationis formatione, quum in his nequeat natum esse e quarum vocalium contractione, quae non exsistunt, sed tantum per eam productionem, quam supra suppletoriam appellavimus. Facilius oza explicatur; natum sine dubio est ex antiquiore âfοra a radice df, quae in àl* verbo exstat formato, cujus testis vox Tarentina ab Hesychio ³⁰) est servata in glossemate: dra, i. e. Gra. äfara primum transiit in âαα, tum digammate detruso per productionem suppletoriam in lingua epica in obcra, in dialecto Dorica in rc.

Jam reéestat ut de vocibus IIrτιααεσς fr. 147 et Noα‿νοενπα pauca addamus, quarum in altera pro ov, in altera pro oa poeta scriptum esse videtur. Prius nomen, quod vulgo IIeτνονσσσ¼, i. e. TIorνεασσσ‿α⁵⁷, sonabat, a poeta ad similitudinem adjectivorum multorum in% terminatorum per eam licentiam quae poetica dicitur novatum atque fictum esse maxime ob eam causam censemus, quod etiam usitatum nomen his insulis inditum esse constat a piceis, quibus consitae erant ⁵²).

Similem quamvis audaciorem licentiam poeticam IIo*⁴νυεενμηηα qõ"ominis forma spirat, quae, quum fr. 16, 1, 1 certo chartae testimonio nitatur, a Bergkio etiam fr. 12, 2 vulgari IIo*νεειαςα praelata est. Nam poetam etymologiam vere poeticam sectatum nomen illustrissimi equorum domitoris a νπ½ de- duxisse verisimillimum est, quamvis haud recte hoc faceret, quum IIoνν⁶ςενκ non a m⁵οοσ, sed a noAdς et devæng derivandum sit nomenque herois optime Latina decorus voce reddatur ⁵⁸), nisi quis forte de altera adjectivi zoaνς forma pleniore zνανς, quae in Homerico zoul⁵ς exstat, cogitaverit, quum digam- mate abjecto e oννυσ dorice mνς fieri necesse sit. Quamquam ego quidem simplicitatis causa priorem formae Hoννdeανm explicandi rationem praefero.

46) Grundz. p. 280.— ¹⁷) cfr. Pind. Ol. 2, 23.— ⁴⁵) Curt. Gr. p. 313.— ¹⁰) id. p. 513.— ³⁰) Hesych. v. dra, Curt. Gr. p. 360.— ¹¹1) Plut. mul. virt. 18.— ⁵⁷) Diod. Sic. 5, 16: IIaruououᷣα, In de oον,οαν εέναœ daò zoν ous 1ν nar' auru bO⁵ενν παααναν.— ³) Curt. Gr. p. 589.