in terminatione 7οσ ¹²), quod 5πm⁶οο 47 et KæOꝓσυοοσ 82 testantur; porro in verbo Jle, unde Joro 87 ¹³); in voce dννοαισοο ¹⁴), nec non in terminationibus„ναα et„ιςα ⁸), quod vocabulis àαιμι 63 et yeurdrnνς 116 comprobatur; tum in optativis ¹6) ai-n, ein 94, denique in voce dnα 16, 2, 24, quoniam„ ejus vocabuli natum est ex e, quum stirps esset d6.†ε ⁴⁷) dærνros autem fr. 16, 2, 5, si cum dous et 11σ ¹8) et αρκέασαέιν⁵) conferimus, ab Alcmane ex alia, certe non ex Dorica dialecto petitum esse censebimus. Denique zν⁶σ⁵σσο 16, 1, 16, 01*1πτι 26, 3 a r06νι et dνυρσαστιμ 70 a νρα⁴ο derivata Doricam illam legem contrahendi sequuntur, quae vocales e in, non in« contrahi jubet 2²0⁰).

b)„ vocalis pro a diphthongo tantum in severiore dorismo reperitur et primo loco in eis quidem vocibus in quibus aut» ante aut ante seduens vel» aut consonis o vel) vel † olim ejectis vocalis genuina productione quam appellare licet suppletoria producta est, quum mitis dorismus ubique in his«⁴ habeat, ut a vulgari lingua non discrepet. Jam singula vocabula apud Alcmanem exstantia, quae huc per- tinere putavimus, enarrabimus; sunt: 7οεν 16, 2, 11 infinitivus praesentis verbi iνα, ex pristino εο‿ν natus et in mitiore Doride etues“ sonans ²¹); tum ꝛis fr. 32, genitivus Dorici xuõoο locum vulgaris xeto obtinentis, quum mihi persuasum sit et ẽxᷣο quae est forma et Dorica et Lesbia, et Atticum xeso genita esse e ½ο radice ²²), quae per ec syllabam locupletata zegec, tum altero e ejecto xeoc fieret. Ut enim Zeεο com- parativus simplicis xegradicis testis est, sic Zeoerloz e Teorο‿ν contractum comparativum ex amplificato illo Jeoec nobis probato etiam nunc recludere licet. Ac quo modo e Feoα severior dorismus„*⁷⁴ια ²⁸³), i. e. †H*⁴ποι, reliqui Graeci uu formaverunt, eodem modo e Zeos et Zeig et xro orta sunt, quorum alterum genitivum rεᷣς secundum Iadis, alterum xnode secundum Doridis leges habet. Vulgaris autem genitivus „*ς a breviore stirpe eo deductum esse quisque intelligit, quum formae nobis traditae Aeolicae„εέοαοmς et„toοoss(gen. sing. et nom. plur.), in quibus litterae oœο e 0o assimulandi causa natae sunt, declinamenta sint illius stirpis 7eoo, quam« ejecto e ees correptam esse suspicati sumus. Quibuscum miro modo v4‿ s et 2tοο, N*ο àς,„εοο‿- vnoc voces concinunt, quippe quae omnes, quum tenacitatis et continendi notio eis insit, facillime a stirpe illa„eενς, nullo modo a radice vocabuli„⁷οο, privatus, orbus, deriventur. Licet ad comparandum adhibere vocabula 9— Acoles qio dixisse proditum est— et Kyo, quorum illud ortum esse censemus e 9⁴σ(ε)s, 9εαρς stirpe amplificata brevioris ες e Latina voce för- us enucleandi, hoc eodem modo a radice eo, i. e. tondere, formatum arbitramur, praesertim quum zeos etiam nunc deprehendamus in d‿νπιοσεε—ν⁶μνα et Kéoο‿ςα, nomine proprio cujusdam praedatoris ²⁴).

Postremo huc refero znoiνοςα 26, 3, nomen avis maritimae, quod apud Atticos zeαοο fuisse He- sychius ²⁵) tradidit. Persuasum enim mihi est utriusque vocis radicem illud zeo, quod modo laudavimus et quod in zeεiο exstat, esse, ex hoc«eo amplificatione supra memorata zeoος factum, hinc ze- οs vo- cabulum formatum, denique ex hoc et zeiιννοο et noνν%s voces ortas esse. Quum vero illam radicem 2e, priusquam d initiale abjiceret, quondam skar, sker sonuisse 2⁰) vir doctissimus et harum rerum in primis peritus verisimile esse demonstret, znrlos Alcmanis poetae fortasse eadem avis maritima est, quam Angli nostrae aetatis skirr appellant.

Repugnat huic legi, qua* Dores severiore dialecto usos vulgari e- praeferre vidimus, unum partici- pium a**ανα ˙⁹6 ab Bvwuge derivatum. Qua in voce quum ante sequens ¼ olim elisum esset, item atque in viud, i. e. Ffullα ²⁷), Doriensibus loco vulgaris α nati e fεαια probato,* potius quam exspecta- remus. Una obstitisse huic permutationi causa videtur, quod tale uεe:os ab vunu formatum nullo modo ab uοwog participio verbi Q2uœα̈ secludi poterat.

Denique non assentior Ahrensio ²⁸) verisimile esse suspicato adjectiva, quaecumque a Lesbiis in evvog, a reliquis Graecis in swoc terminarentur, in severa Doride semper in wog exiisse. Quae enim grammaticus Etymologici Magni et Choeroboscus ²) prodiderunt, secundum quos et Aeoles et Dores eOα‿revyd, oεννœ dicebant, voce Klevd, quoniam est nomen proprium Spartanae virginis, fr. 16, 2, 10,

12²) Cfr. Ahr. II, 150.— ¹³) ib. 151.— 14) cfr. Pind. P. 5, 30; Ahr. II, 146.— ¹⁸) ib. 150.— 1¹6) ib. 145.— ¹¹) Curt. p. 223.— ¹) Pind. Ol. 6, 78; Eur. Hec. 176.— ¹⁰) Tab. Her. 1, 4 saepius.— ²⁰) cfr. Ahr. II, 195.— ²¹) Tab. Her. 1, 76: pue; 1, 152: 2srev.— ²2²) cfr. Curt. p. 181.— ²³) Hesych. ysεοαα ⁷ drοον— ²) Nic. Dam. fr. 49.— 28) v. gl. Kecouνlos et cfr. Ahr. II, 162.— ²⁸) Curt. Gr. 137.— ²*) Hesych. l. c.— ²⁸) II, 158.— ²⁰¹) Ahr. II, 155.