7
16, 2, 2) ejusque composito*εα⁴σααοςο 16, 1, 7, praeterea in ftαeο†⁵α, quod jam supra ab lave vel kavdy, quae nata sunt e radice vas in verbo uwn exstante, derivavimus. De ο⁶ς et similibus exemplis cfr. Ahrensium II, p. 121.
e)« pro o¹) est in vocabulo„εoꝓνοα Alcmani fr. 132 loco vulgaris„ooyυνσαα probato. Quum„οορeα sint rd dmντ τνOνφ¶fſv égννοαme, haec vox respondet voci Sanscriticae g'arg'aras, cujus notio lingua nostra per abgelebt, zerfetzt, gespalten redditur 1¹²).
f) v vocalem o praeferre solebant Lesbii; quum vero idem mos non prorsus alienus esset a Dori- bus ¹3), 3*αα fr. 27 inter aeolismos referre dubitavimus.
2) Longae vocales atque diphthongi mutatae.
a) a loco„ dialecti Ionicae, quod ipsum ex antiquiore« ortum est ¹), praebent primo loco termi- nationes declinationis primae et articuli formae femininae: ³⁴ ⁷ et saepius; z⁶⁴eςα 16, 2, 18; 26 70;% 84; adrα 16, 2, 11;„irν 16, 2, 17; I 16, 1, 15; Neodmννοααι 4; dααα 16, 1, 15; dνQέςαν 16, 2, 4, multa alia, inter quae sunt Nuooοα 21 genitivus nominis proprii Nuoolag; Sιαιτ⁴α᷑ s16, 1, 4; d*ετοαν 16, 1, 8; dον qGvravν, νοετα⁴ν 16, 1, 5, accusativi; Aarο⁶ς 19, vocativus. Expedire nequeo mουιικ 16, 2, 25, quum neque alibi usquam hoc vocabulum exhibeatur neque—» Dorica terminatio esse queat. Quibus commo- veor, ut vocem quam conjiciendo ten Brink proposuit iæzoovn praeferam, dummodo ⁊y terminatio in Doricam» mutetur, ut oονναν eo loco, non nοmν legatur. Tum„verborum quorum stirps in exit declinamenta et vocabula quae a vocibus primam declinationem secutis aut a stirpibus verbalibus in a exeuntibus vel derivando vel componendo orta sunt“ ²); huc pertinent: ε᷑‿αꝓν 7; αανκmσες 12, 1; zwro 16, 1, 1; G70G2* 16, 2, 13; αel 16, 3, 5; 2Q⁷0- 32, 2; G6⁶εαe 37, 1; ueναοmνσ— nam à 1eγ⁴υα derivatur— 64; dyerraν 93. Contra„e‿μά̈οαοαανακννον participium 17, 2 in dubium voco, quoniam a verbo adhuc ignoto Aαυσσασωμασαι deduceretur necesse esset, nam etiam Doribus a ³⁴αυασσα tantum Neyνσσαάρον, non veyυνσσσσαe participium derivare licuit ²). Et Ad⁴νε 68 epica vel Ionica est forma, nequaquam Dorica appellanda, quae 1ααzε sonuisset 4). Tertio loco enumeramus pronomina d 16, 2, 7. 77; due 16, 2, 26. 78; dνα⁴ 86, 2; dnις, dαιιναν 65. 66; adverbia à⁶α ⁷6, 4; dιαμα⁴⁵αα 16, 2, 22; d0⁵νν 135 ⁵); substantiva Ado Ionici Hadg vicarium 16, 2, 11 et NæAldẽ 48, 2 ⁶); postremo singula vocabula haud pauca, quae finibus regulae strictae coercere nequivimus; sunt: d. ναέας 16, 2, 24;[ei⁴αο? 16, 2, 7]; Karxotdag 19; uelwνο 26, 1— vyagσin carminibus Pindari saepius exstat;— dανος 33, 7. 49; Soeνα, i. e. Eyreu, 33, 8; 00090 35;„d vice vulgaris õο 56, 2, cujus vocis stirpem kar esse supra vidimus; 0⁴οσυμα 74, 3; d6† 0 79; 160 96; doc, 99, quae cuncta Ahrensius II, 136 sd. laudat et exemplis aliunde petitis illustrat. αναα vero— Hermanno dέαα mutare visum est— fr. 87 loco ang, genitivi vocis*⁄ν, a poeta non scriptum esse constat; nam„quaecunque a stirpibus verbalibus in« exeuntibus descendunt servant vulgare 7“), ut uyναα tabularum Heracleensium; sed έαᷣ̈ς idem est in Doride atque vulgare ιοο, de quo infra disputabitur. Contra permansit neque in α mutatum est secundum regulas ab Ahrensio II, 145 sq. exploratas terminationum 1ν%,„, ꝛ; hinc: Sο*ασ%s/8, dαασ 12, dvr 13, 9% 20, 6 ⁄ετ% 43; vmenõc 81, mley ⁷% 26; porro„» terminationis in rOιmq~_gQ(5, 4, Te*εν ⁷. Quamvis enim T9R☛⁴ testimonio Herodiani ⁵) nitatur et ρααοονν, qoiv vocabuli dativum, Pindarus ⁹), wοιρά⁴αe ubique Theocritus habeat, tamen, quum et qoονν et roνα Dores dixisse diserte a grammaticis tradatur ¹0), hinc concluserim Dorienses in hac terminatione pronuntianda a quadam inconstantia et vacillatione non liberos fuisse. Semper retinuit etiam augmentum verborum per« incipientium; itaque legitur 7ĩG 33, 5; retinuit zesg vox, quacum conferas licet 149% ab Ahrensio II, 149 laudatum, retinuit partici- pium aoristi verbi 2ιέ⁶οιιι ⁴άόμεα 16, 2, 1 11); tum vox dοοσφσπσοο, quacum compares velim 6τοι tabu-
larum Heracleensium 1, 145; deinde ut ubique sic apud Alcmanem quoque v integrum est in 38, 2;
¹1) cfr. Ahr. II, 122.— 1¹²) Curt. p. 161.— ¹³) Ahr. II, 123.
¹) Ahr. II, 129 sq.—*) id. l. c.— ¹) cfr. Ahr. II, 150.— ¹) v. Theocr. id. 10, 31: 6yd d'&rl en Aeudvndat.— ³) Ahr. II, 135.— ⁶) ib. p. 134.—*) Ahr. II, 146.— ⁸) ap. Eust. 287, 41.— ³⁹) Ol. 7, 24.— 10) v. Ahr. II, p. 145.— un) cfr. Ahr. II, 153.