6

scripsit, digammate, ut mos erat, Aeolum, in mutato. Quno mutatio, quum rarissima sit in Doride, nam Aavuytra, C. I. 1460, nomen proprium unum ejus esse Doricum exemplum Ahrensius statuit ²), jure a nobis acolismis in Alcmanis carminibus repertis attribuetur. In eorundem acolismorum numero par- ticipia feminini generis in ναα loco vulgaris owoœk terminata ponenda erunt, ut σ᷑— 18, 1; †εανοοοα 16, 2, 27; àοπα 23; Ro&α 34, 3; d111σσ ⁷4, 2; 0⁶GʃbG CKqw 84, quibus Pindari quoque car- mina abundant et quae cuncta secundum leges dialecti Aeolicae ab Ahrensio I, p. 71 illustratas a ve- tustiore terminatione owoo originem ducunt, quum Dores eadem participia in ωαlα terminare solerent, quod apparet ex tabularum Ileracleensium*να 1, 16; 64 G, 1, 130 26). Nec minus Acolidem spirat, vulgaris consona& in 0 bermutata, quod factum est his septem exemplis: εόοοςιι 35; a⁴l⁶ε 38, 1; r0⁴νιιιι 74, 1; 2 84; 1ελsdονμ⁶νιάι, οvra 117; dylo⁶εο 123. Quibus rationibus et conditioni bus& in 00 in dialecto Acolica transire potuerit, idem Ahrensius I, p. 47 explanavit. In mediis saltem vocibus Dores& non in 00, sed in 90 bpermutare consueverunt ²⁷). Digamma non retinuit, Aloman in vocabulo ν⁶ι 16, 2, 24, duod olim ν f⁶σ sonuisse Hesychianum à*ν docet. Utrum denique littera

7 vocis ⁴ q⁴⁵υ votusto digammate nata an genuina sit, in vocabulo originis ot notionis pariter obscurae dijudicnre non audemus.

2z) II, 51.— 20) ofr. Ahr. II, 155 8d.— ²⁷) Ahr. II, 96 multa laudat exempla.

III. De vocalium et diphthongorum mutationibus in carminibus Alcmanis exhibitis.

1) Breves vocales mutatae.

a)«e more Dorum loco vulgaris ¹) usurpatum bis apud Alcmanem exstat: primo loco in dα⁴ᷣeyo 2, 1;, 51, 1. e. 2„ο, forma aucta pronominis primae personae, qua in voce à littera? antiquius et a- Doriensibus tantum servatum, non novatum esso ο Sanscritica forma gha, i. o. Gr.„ʃ²³), apparet; tum in n1d⁴deεο(ĩnlae, 44), i. G. 14760 ³). Atquo⸗ correpti causn hoc vorbum ab ondem stirpe qua nεο, ιαόοdme, 1Mοι deducore quamvis vix audeamus, tamen id propter α litteram formae Doricae pro certo affirma bimus, non probanda esso quae Doederleinius in glossario suo conjecerit, quum 21εα per metathesim ex 2nle ortum 0880 suspicnretur.

b) α Doricoe pro°, si Ahrensio credimus ⁴), Alcman usus ost fr. 44, quum ⁴ pro vulgari 6⁴οσν diceret. Si vera sunt qune Ahrensius conjecit, utraque vox derivanda est a radice kar, cui tondendi inest notio ⁵), qune in verbo Graeco ex endem radice bropagato ‿, i. o.*ιω, Aeol. 200⁰ oxstat. Alterum ejusdem permutationis exemplum esset vox Nrαηα⁴μeO⁵⁶σ fr. 118 pro vulgari reyαν⁴⁶eνμες, si conjecturam Berglkii ⁰) probaremus. Quum vero ot Strabo ¹) et IHlesychius, e duorum libris fragmentum CXVIII a Bergkio in textum suum receptum est, o litteram exhibeant, Prorsus me latet, quid

Bergkium, ut o in α mutaret, commoverit.

c)* litterae 4) Alcman in uno Hoο⁶ναςα fr. 136, nomine gentis cujusdam, qune a reliquis 7αe⁶⁴ουσσ

vocatur, praetulit. At femininam hujus nominis formam otiam alii scriptores Ioασ⁶οðα, non Ioνle videntur scripsisso 9).

d), loco vulguris« cujus mutationis exempla dialectus duum Dorica, tum inprimis Laconica satis multa praebet ¹⁰) ab Alemane legimus usurpatum in vocabulo 0⁴⁴eε, i. e. e⁴(Gενν 16, 1, 14;

¹) Exempla multa laudat Ahr 11, 113 8q. ²) Curt. 469; Ahr. II, 248. ²) cfr. Ahr II, 116.— ⁴) II, 120: «dooa fortasse pro ⁴οον ²) Curt. p. 136. z) P. I. Gr. III, p. 865: Alcman autem non hac forma videtur usus 0sse, 8od aut Nreyandnodas aut Nrey d νοασς dixit. ¹) 1, 43. 7, 299. 4) cfr. Ahr. II, 120, qui Ne*νοινκ, i. o. Naxvalv, affert. ⁶) St. B. v. 70 ç% ε 6000XOrAt ⁴mm deourdoa ad dadoας g. 1⁰) Loxempla exstant ap. Ahr. II, 121 8.