5

II. De digammate et aeolismis apud Alcmanem occurrentibus.

Dorica dialecto Alcmanem usum esse testantur Apollonius ¹), Joannes grammaticus ²) eumque secutus Gregorius Corinthius ³⁴), Pausanias 4). Quae quamvis ita se habeant, tamen Welckero ⁵)„Jaconismum ubique restitui vetari variatione et licentia quadam in dialectorum formis eligendis et aliquatenus mi- scendis plerisque poetarum usitata“ asserenti non possumus facere quin assentiamur. Quae autem de digammate Apollonius Dyscolus ⁶) statuit his verbis: z daueν dε ueed lo³iε‿ο ρφσ⁸στπ˖ ed ⁴ςεd, ea falsa esse et Welckerus*) et Ahrensius ³) demonstraverunt, Alcmanem, quum digammate uteretur, tan- tum veterum hominum ac praecipue poetarum morem secutum arguentes. Legitur autem in initio voca- bulorum apud poetam his locis: †5 ακςέ 16, 1, 16. 86, 2; †d ναα 51; †dA(sec. Welck. et Bekkerum ⸗⁴) 99; fbεαᷣαν 36, 1; s 69; fio 76, 3, quamquam ejusdem vocis genitivus fr. 26, 4 laoog sonat; F⁴αοσꝓάαάιόον 16, 2, 21; lαeιας 16, 3, 1; fοαοα 16, 2, 21. Quorum was et fsαα digammate in- structa fuisse satis constat, quippe quod et in multis aliis exemplis et in Hesychiano„deva Sαοαεος ⁴αοσ ꝝwẍ servatum sit. Nec secius constat de digammate vocabulorum † ⁹), fM‿ᷣναντ⁴ι⁶⁸, † y 11), quum Latinum„ver“ etiam de antiquo Graeco Fäo quominus dubitemus prohibeat. †aoισν vero qua ratione digammate instructum sit a Bergkio ¹²), non intelligere me confiteor, quum neque àορm φκνοοο neque cognatae voces ullum usquam consonae illius vestigium prodant; cfr. quae Curtius ¹³) de hujus vocis origine e radice Sanscritica bh a protulit. E bha vero secundum leges linguae Graecae diligenter ob- servatas minime o, sed tantum Ha fieri potuit, quae radix&œœ apparet in verbo †Hu. Ob similem causam repudiandum est digamma vocis †aAοο ¹⁴]⁷,— nam Aouc quoque voci haec consona jure abjudi- cata est ¹5),— tam diu saltem, quoad aliquod ejus testimonium fide dignum sive e titulo sive aliunde alla- tum erit. fαeοαος,„sive fεαανοαα⁴]oo malis“ ¹6), a Bergkio comparatur cum Antimachi aαvn*οοςσ ¹⁷), cui voci digamma antiquitus insitum fuisse non solum licet existimare, sed constat, quamvis fortasse etiam 1νοοdos digammate carens vel rectius abjecto scribi possit duobus glossematis Hesychii collatis: lavòv 1umιον Lurονςu denrd. In mediis vocibus praebent digamma dεέμιοο 79; 1μ6 16, 3, 3; elν⁵εέ⁴ροσς 16, 2, 7. Et quidem vocis digamma non modo Priscianus distincte testatus est ¹s), sed etiam Curtius ¹⁹) et Ahrensius ²⁰) e radice hujus vocabuli dο£, cfr. dα-, i. e. incendo, protulerunt; tum in

r—eς, ταα— in charta scilicet est dνοu zoος εαh— Latina vox pavo Graeci vocabuli digamma

tuetur ²¹), siquidem recte Bergkius versum restituit; denique in ενμ⁴ digamma— charta evy α „ 81¹0 8; 1 8 7

praebet— vocabulis Doricis à,*πα, ναο, àεκαοςσ ²²) nititur, ut confitendum sit licuisse Alcmani νιάαιτ

voce uti. In o transiit digamma in dο pro vulgari ν fr. 135, eodem modo, quo Cretense oppidi †Asεœ nomen a reliquis Graecis Oasog et pronuntiabatur et scribebatur. 7ꝛ⁊ enim e ϑσσ☛σ, μν, de eν natum et formam dνεμαν accusativum e stirpe ⁵ς, i. e. dies, deductum esse Curtius, Benfey, L. Meyer ostenderunt 2³). Contra formis vere Aeolicis adjungendum est αεαοοααναι fr. 16, 2, 29— charta habet aν εοιένιαι— quod Bergkius aptissime loco vulgaris deεαροαναμα ex antiquissimo α fO ᷣέι nati ²⁴)

¹) Apoll. synt. 3, 31: aoxεςd ε ᷣ Aiααν ou⁵⁵,dœra, doοςεta dauuavos.— 2²) et ³) Joann. Gramm. ad calcem Thes. Gr. Stephaniani p. 13 exque eo Gregor. Cor. p. 371; Welck. p. 14.— ¹) 3, 15: ö½ ꝛτρ¶mͥtiuααeοι ιππηννπνι έ̈οᷣsεœαa 035„ 68 1),d0u adrd 2uncro 1 Aaudvv 1/Yẽ—]Uhdc., jαιοαα aοενον το moε̈νυνν.— ⁵) p. 14.— ⁶) 136, C, 1.— *) p. 14: digamma enim omnibus dialectis fuisse constat.— ³)„Alcman, qui digammi usum potius e Laconica dialecto arripuit quam ex Aeolica'“, de dial. II, p. 41.— ⁹) Ahr. II, 262.— ¹⁰) Curt.„Grundzüge d. gr. Etym.“, ed. alt. p. 126.— ¹1¹) Ahr. I, 31.— 1¹*) Poet. Iyr. Gr. ed. tert. III, 835: 16 Faoyulon scripsi, in charta est zor νοο.— ¹⁰) I. c. p. 157. — ¹¹) Bergk. I. c.: in charta fdvaura raοσ est,— hic quoque Aeolicam litteram aωον restitui.— ¹⁸) Curt. p. 306: Die Vergleichung mit skt. varijas(vara-s, eximius) beruht auf der gänzlich unbegründeten Annahme eines F.— ¹⁰) Bgk. 1. c.— ¹) 1. c. p. 836; in charta est: 1αe αιαμ☚ιν— ¹⁸) I, 21: inveniuntur etiam pro vocali correpta hoc digamma illi usi, ut Alcman nal T. url.— ¹⁰) p. 209.— 2²⁰) II, p. 41.— 2²²¹) Curt. p. 435.— ²²) Hesych.: ⁴⁵⁴αᷣ τπ̈̈ G Aducves; dαο L6o] Fcν, Ancves; d⁴. εέμεμοων †1μdꝛ⁊⁸' Kofres.— ²³) Curt. p. 501.— ²⁴) Curt. p. 318: delo Stamm d†eo, der aus d‿οe mit prothetischem d entstanden ist und dessen zahlreiche Verzweigungen sich aus dem Begriffe„schweben, schweben machen’ sämmtlich sehr gut entwickeln.