2

fuisse inter homines eruditos et, quod conjicere licebit, praecipue inter grammaticos disceptationem, Lydus Alcman an Spartanus esset. Quid, ipsis verbis Suidae:„u⁴ dϑε r0 Kodr*ra ralovra, nonne quo- dammodo indicatur quaestionem de vera patria Alcmanis in numero tot controversiarum habendam esse, quae, ab Aristarcho et Cratete exorsae, ab utriusque discipulis non solum vario, sed prorsus contrario modo dijudicari solerent? Contra certis verbis Spartae abnegant Alcmanem Vellejus Paterculus ¹¹) et KAelianus ¹²), paullo occultius Himerius ¹³). Sed multo majoris et gravioris quam haec testimonia au- ctorum admodum recentium et, ut dicam quod mihi persuasi, summi momenti mihi videtur esse epigramma quoddam Alexandri Actoli, illustris illius poetae Alexandrini, qui sub Ptolemaeo Philadelpho Alexandriae in aula regia floruit. Is enim, si ex similitudine conjicere licet, sicut reliqui poetae Alexandrini doctri- nam et scientiam poesis lyricae suam prae se ferendi cupidus,— praesertim quum facultatem carmina Alcmanis legendi bibliotheca ei praeberet et haec carmina in Aegypto admodum pervulgata fuisse hinc concludatur, quod fragmentorum Alcmanicorum omnium amplissimum(fr. XVI ap. Bergk. P. lyr. Gr.) e pyramide Aegyptia nuper erutum sit,— ipsum Alcmanem haec verba de se praedicantem fecit ¹¹): AOdαεές, dναο πότνQαονν»⁶⁹ς e Aεν εν ν⁴μν 219†ν a1‿σ, ¹) Ti dνο αmα☛ααάς 7νωοσοοοε,§ναοσσν Qπυ Tdrιυνιυνιάιν νν ε ⁴οιMνμμ 0³„OXοι να ½̈dονας 25ι ττομετ⁷*ο, 2G 5αςςσς 20ν EνQος A ε το⁴᷑νυνουν ααη aονννεν τρέοσονð 2l υν⁶ο. Et magno cum meo gaudio sensi meum a Welckeriano ¹⁵) dissidens judicium de sententia et tenore hujus epigrammatis cum Muelleri judicio concinere 16). Putavi enim nequaquam temere me conjecturum esse, si ratum haberem Alexandrum Aetolum, quum Alcmanem illa verba edentem fingeret, ipsum quod- dam carmen poetae Spartani imitari et aemulari. Nam fere loquacem et garrulum, ubi de se ipse et suis fortunis canat, poetam dici posse fragmento XXXIII docemur. Quibuscum omnibus si fragmentum XXV 1⁷), per quod plus lucis quam per cetera tenebris vitae Alcmanis offusis affertur, conferimus, inde tantum abesse apparebit, ut Alcman filius alicujus servi Lydii Lacedaemone vitam degentis fuerit, quem de genere gloriari profecto non deceret ut Sardibus eum a libero patre eodemque non prorsus ignobili genitum esse nobis sit persuasum. Atqui ipse Suidas quominus quae modo exposita sunt pro

.—

bemus et amplectamur non solum non impediet nos, sed potius ut ea comprobemus permovebit, dum- modo eis assentiri velimus, quae Mauricius Schmidtius ¹⁵), ut removerentur quae apud Suidam non con- cinerent et inter se repugnarent, proposuit. Qui postquam primum vitam Alcmanis apud Suidam ex- stantem e libro Didymi Aristarchei ¹⁹) z. zo‿υ manasse statuit, Vellejum, quamvis contrariam opini- onem de Alcmanis patria haberet, etiam Aristarcheum fuisse arguit, viam saepius viris doctis ad cor- ruptos locos lexici illius sanandos probatam adhiberi voluit et verbis vitam illam incipientibus transpositis ejus initium sic legendum esse censuit: Mrude ſedo ν XA⁴ςεον εμυ⁶ ε τ KOdrντα alovtu ddrον

2ν4 MEOGdag.

¹1) 1, 18: neque hoc magis miratus sim quam neminem Argivum, Thebanum, Lacedaemonium oratorem, aut dum vixit auctoritate, aut post mortem memoria dignum existimatum, quae urbes et multae aliae talium studiorum fuere ste- riles,— nam Alcmana Lacones falso sibi vindicant.— ¹⁷) v. h. 12, 50: Aaue òiιμιννυνιο ναααm⁴ daeloο 81Zov 8ε εε 7 2 G UT008

puAεναοσον dal dnlov. 8l dé ore den⁷τπσασν ν e uoυσν εαανοας— ueεrενεέαονιο Sénons d˙doas.—

gerenésνασνd vs νν Téοdον Odlra l Tuοαοꝝν α τον Kt doνιι⁴e*νν Nouoœiov zal Aluuãnd.[aννιρσο˙οs„α Fv.] efr. ad verba extrema Welck. I. c. p. 5.— ¹³) Or. 5, 3: Alu⁴ααααν(l. 1Xℳ⁴ν) 5“ τι ‿ᷣ2oοιον εοσσν ⁴ d10ν8 eεdos doομαοσ— 14) Plut. exil. 2.— ¹⁵) 1. c. p. 4.— ¹⁴) l. c. p. 349. ¹7) odn 67 dο yνινο 03⁸⁸ -,α⁴.αιᷣ dεςι πααᷣ σοmςσασ 01 8d Oeαœασν„ενos 08 Evρααιs ο⁸⁸ TO⁴⁵μνν

317,„ dlld Taodαν ἀ dοeν.

18) Philol. XVIII, p. 226.— ¹⁰) Id jam verbis kard 16 Kodrnra xratovra indicatur.