De Alcmanis vita, indole, carminibus.

In numero haud exiguo poetarum, quorum imagines vetustate et oblivione ita obrutae sunt, ut minime liceat sperare fore ut aliquando studio nostro eas reficere possimus, etiam Alcman poeta Spar- tanus ponendus est ¹). Quod factum est quum parvo fragmentorum ejus numero plurimorumque obscuri- tate, tum inopia locorum in scriptis veterum auctorum, quibus laudatus est. Circumscripti vero atque coerciti ut eramus angustis finibus brevis Alcmanis vitae in lexico Suidae exhibitae,— qua de causa olim Welckerus ²) curriculum vitae, quod fragmentis Alcmanis praemittebat, ita componere instituit, ut verba Suidae perscripta libello suo praeponeret singulaque commentaretur et illustraret,— fere solum istum fontem cognitionis nostrae admodum turbidum esse valde doluimus. Quamquam numquam exstitisse alterum poetam lyricum ejusdem nominis Messenium ³) jam a Welckero ⁴) in perpetuum constitutum et ab omnibus dubitationibus vindicatum est. Nec contentus hunc Suidae errorem detexisse atque in lucem protulisse vir doctus et fontem unde manabat aperuit, confusionem et permutationem nominum Meoοα et Méooνν suspicatus, et causam non rejiciendam hujus erroris esse conjecit Suidam Maoοα cum si- millima voce Mé= confudisse, quod non solum loci cujusdam Laconici, sed etiam totius agri Messenii nomen olim esset ⁵5). De patria vero poetae nos, si unum Suidam consuleremus, prorsus falsa in medium prolaturos censeo et ne Welckeri quidem de hac re sententiam probaverim. Is enim, quamvis Alcma- nem e Lydia genus ducere concedat, tamen ipsum in Lydia natum esse negat; filium alicujus servi Spartani e Lydia in Laconicam deducti eum dicit 6). Ut enim quae Suidas de patria Alcmanis exhibet), vera falsane sint, in futurum tempus inquirere differamus, dilucide Spartanum genere eum fuisse solus auctor anonymus epigrammatis a Welckero perscripti ⁸) profitetur, quum Leonidas(Tarentinus?) ⁹) et Antipater Thessalonicensis ¹⁰), qui Tiberii imperatoris aetate floruit, id solum testentur, magnam olim

¹) O. Müller, Gesch. d. griech. Litt. I, p. 356.— ²) Fragm. Alcmanis lyrici. Giessen 1815.— ³) 2 11 d5 ul* 51e008 Ald⁴eν, 8ls 16ν 1⁴αννν, dv jveynev Medoν, Suid. v. Aruxdav, quibuscum confer„metrum Messeniacum“ a Victorino p. 2522 Putsch. Alcmani attributum.— ⁴) Welck. I. c. p. 3.— ⁵) Strab. 8, 364: 26„ d' S9' Ouusoou araleyενεννον ε*ν aεν MSG 0ddMuοο deαννυοα oο- eoda d' o2 rijs Tdς dvarα εοε, dalà z⸗⁷s Dadoras, aaddaeo nal 10 Aeuvatov.— Lvοισ dé urà drouoον dsxoνα τνν MeGσνᷣνν etονæQ„do dοo aõτν ⁴αs S zijs AaucvονG. St. B. v. Meooijv⁷: Idο d † Meoohvn aal Méoon uard drouorν1ð.— ⁶) p. 6: in eam deferimur opinionem, ut Alcmanem natione quidem Lydum fuisse, non tamen in Lydia natum, sed Spartae potius patre servo ortum esse persuasum habeamus.—*) Suid.: Aluxd Kducv dad Meooοdas, nard de zov Kodrmea zralovra 4bO 508&& TAOdeoν, 1νν⁶G, vls Adaνos Turdoοou 8d.

8) Aluuᷣν εν ‿d:ooe éya εet, dlld dddœvros 4o ναι εν dorys AGi ιιοο dοεvtns. ⁰) Anth. VII, 19: Acνεdv. 16„ zaο⁵εκνν dναμνα, 10 dvnr⸗ uevaleν a³αννον, 10 MOu6 d‿ᷣᷣ με‿αιι⁴&εεμνον, ru*αμμ ε&½ei, Tadoras ueydlav Idο!%„ 4u 8 dνοο dνοας⁶ειναε oOlxeratoh ls 4!1„v. ¹⁰) ib. VII, 18: Avziαπα⁴ οον εαοσαασd. dvyéou eér rexεᷣαtοο ⁷ιτς τμs d'*νανᷣ εᷣy⁴sον" dοστ ρασς ε&eν*. eldꝛεκς uνα, 1u darfoa Aandlvys ⁸oO, d Movoεαν ενννεέι ꝛνμ e eεαα /“ νπέ⁸ d˙υemφ⁵ς ⁶eςσις,&lνν ν 4S0 ds, elre Adncv o*³da!-rées uuvondlon.