noôit diwzhaidyài ahuròô, non est fallendus Ahuraſ bùzhdy ài(b à) y. 43, 17. mereñgaidy ai y. 45, 1l et meräãzhdyài(hmarenc) y. 43, 14. verezidyaài(Vvarez, interposita voc. i, in qua signum passivi apparere Spieg. credit) y. 33, 6, 42, 11. vôizhdyai(Vid) y. 42, 13. Hgazdyaài (Vanh) y. 30, 2. 50, 16. Hçuidyai( u) y. 48, 3. 43, 2. grůidyai(Veru) y. 34, 12. fra- gçrüidyai y. 45, 13. vicidyài(ſci+ vi) y. 31, 5: tat môi vicidyai vaoca, hoc mihi, ut dis- cernam, nuntia, y. 48, 6. vaèédyai(id).

Ad eundem vedicum dativum pertinet Graecorum suffixum-G9ααα, quo infinitivi verbi medii forman- tur. Hanc enim veram esse suffixi formam, non-sGOσα, ut nonnullis visum est, ex infinitivo perfecti med. cognoscitur. Sed graecum suffixum eo a vedico-dhyai abhorrere videtur, quod cum littera careat, auctum est littera c. Quod quid significet non satis liquet. Ac fuerunt, qui cum-asdhyai, -0 primigenias suffixi formas esse contenderent illud o residuum esse radicis as, ec censerent, quo in numero habendus est Benfeyus, qui praeterea suff. vedicum ex dativi terminatione ai, quae tribus radi- cibus iunctis as †dhàa †y à esset adiecta, in unum quasi corpus coaluisse dixit gr. m.§. 919 IX., cuius sententiam L. Meyerus in dissertatione de inf. homer. Gotting. 1855 probare videtur. Aliam eius rei explicandae rationem iniit Boppius, qui III, p. 328 ex pronomine reflexivo, quo vera vis verbi passivi sive medii contineatur, litteram reliquam esse iudicat, in medio tamen relinquit, utrum reflexivum tem- porum themati verbi primarii an verbo auxiliari quod sit„j= dha, adiunctum sit. Res sane perdif- ſicilis ac perohscura est et haud scio an nunquam diiudicari possit. Quaeritur enim hoc loco, utrum illud o iam inde antiquitus traditum et a Graecis quidem servatum sit, sed obliteratum in Indorum et Bactrorum linguis an a Graecis inventum additumque sit, ut quae iactura facta esset amissa littera quodammodo resarciretur. Neque vero verisimile non est id quod Schleicherus p. 463 conicit ex simi- litudine qnarundam verhi medii formarum, in quibus litterae σ(-9ε,-G9ov,-G9„,-G9οσ apparent, originem illius g esse repetendam, praesertim cum G litteris dentalibus iunctum saepe numero invenia- tur in graeca lingua. Similiter autem ac vedicum illud-dhyai suffixum graecum-Gσα ad varia tem- porum themata accedere potest, veluti ad praesentis thema: ερε εσισ—ũ bhära-dhyai, 2s-Gοα⅞α = säha-dhyai, ad aoristi thema: dε-σσσαι, d-σ⁴σασ, ad fut.: 9ασςσσςσα, ad perf.: AsAεO— 1eAsu‿ςα. Denique quod in nonuullis aoristi et perfecti infinitivis, qui apud Homerum leguntur, litteram excidisse animadvertimus, ut in aoristi inf. αrα‿εναι 0, 394. dsνϑασαα, A, 23, 276. dmοο- 0ε ½ ☛ H, 93. 6 II, 708. 609 ½ νe⁸ 474, in perfecti inf. d-,½½σα G̈i᷑ 297. Srονοσαάα K, 67. e6ι⁶έα, 831. 1*4εεφςα⁵⁴ασα d, 256, 494. 161νν να, 110., 391. Tr&/TAeα, 331, id in tanta consonantium coacervatione euphoniae causa factum esse perspicuum est.

—--—