8 vantur. Atque dativi substantivorum in-man terminatorum sunt hi: trämane V, 46, 6(falso leg. in lex. Petrop. 6, 46, 6) nadyàs trämane bhuvan, flumina praesidio sint. dämane VIlIl, 82, 8,(falso legitur in lex. Petrop. 8, 52, 8). dhärmane X, 50, 6. 88, 1. vidharmane VIlII, 7, 5. bhärmane X, 88, 1. vidmäne l, 164, 6. X, 88, 18.
Ex bactrica lingua affero hos dativos: çtaomaine(çtaoman, laus), y. 9, 8 aoi mäm gtaomaine ctüidhi, praedica me laudis causa, proprie ut lauder, aànmaine(äRman, vigor), y. 43, 20. khshna- maine(khshnüùman) y. 3, 3; 65, 3. Huc refero infinitivos graecos in-&eva exeuntes, ut 10εꝓννα Fiduενα= vidmäne, 6dομέμνσαα έ= dämane, Gsuvyεμεᷣνα, Oνσεσμεναν, vεᷣνιν⁴mαμενα, dAοσισάσςνυνα œυννy etc., quos cum Benfeyo et Kuhnio(ann. 15, 304) in dativis habeo?), non in locativis, ut Schleichero l. l. p. 416 placet. Qui ut ita iudicaret, duabus causis permotus est, altera, quod hi infi- nitivi participiis in-uevo terminatis responderent, altera, quod in graeca lingua nullum inveniretur exemplum, quo dativus thematum in consonantem desinentium in- d exire demonstraretur. At illa participia sunt verbi medii et passivi, hi infinitivi fere omnes ad verhum activum solum pertinent. Quare recta ratio postulat, ut eorum originem non ex sufflxo-mana, sed ex suff.-man ducamus. Ergo in dativis, non in locativis habendi sunt, cf. Bopp. III, 326 sqq. Ad alterum ita respondeo, ut iam antiquissimis tem- poribus suffixum-usvxi seiunctum et a Graecis servatum esse statuam, quamquam concedendum est graecorum thematum in-uœwx desinentium, quae respondent sanscritis in man terminatis, nullum reperiri dativum in—atοl exeuntem. Deinde idem suffixum-uενα litteris o abiectis in ³εν mutilatum esse hisce intelle- gitur formis:»εμέκν, odurdνμέεκ, dgvννμνν, †αανσέμνεν, 189ν⁴αμμμν dνν etc. Neque tamen L. Meyero assentiri possum, qui tales formas, quales sunt 6160ννπαιm+‿ 0 1008 να„ dodvα—k½ dosvuꝛ, dνα, τ*να, 76geνν, idst ex decurtata suffixi evat forma ortas esse putat. Has potius refero ad suffixum-Sνα qnod vedico dativo-ane suffixi an respondere mihi videtur, cuius vestigia in his substantivis conspicio: dhürv-ane IX, 61, 30= SV. II, 130 yäte bhimäny äyudha tigmäni santi dhürvane räksha samasya no nidäãy, quae tibi terribilia tela(et) acuta sunt ad pugnandum,(eis) tueare nos ab omni contemptore, turv-äne VIll, 9, 13. 12, 19. VI, 46, 8. VIII, 45, 27. X, 93, 10. samcârane 1, 56, 2. Ex bactrica lingua eodem pertinet dativus ukhshné subst. ukshan(vvaksh) vd. 4, 124, Spieg. comm. 1, p. 135. Huc quoque dubito an Gotorum infinitivi, qui in-an terminantur, veluti aigan, pos- sidere, giban, dare, magan, valere, standan, stare, et Germanorum quidam in-nne exeuntes re- ferendi sint, quos omnes aeque ac graecos in-eν term. Schererus symb. ad. hist. ling. germ. p. 474 locativos esse substantivorum an suffixo formatorum censet. Facile enim fieri potuit, ut dativi termi- natio ai abiceretur, quod in graecis infinitivis quibusdam factum esse supra vidimus. Neque id minus ex usu infinitivorum got., praecipue eoruan, qui cum praepositione du iuncti leguntur, apparere videtur eos esse dativos. Conferas haec: vaurkeith thans mans anakumbjan, MowiGœuĩς rouς dνιοοσαονα ναάmνεsε̈ν cum vedicis verbis X, 186, 2 no jivätave kridhi, nos ad vivendum fac, i. e. fac, ut vivamus; atgibada du ushramjan Matth. 26, 2 ⁴αρόαᷣdοτασαα iς τ σισισον*πνἀάα Ex antio- quiore Germanorum lingua haec affero exempla: ze karawenne sint, praeparanda sunt, ist arlou- bit zins zi gebanne, licet censum dari. Nib. 276, 2: daz er an ze sehene den frouwen waere guot, Grimm. gr. IV, 60 sqq. et Bopp. III, 315 sqq., quo cum conferas vedicum illud VIII, 21, 16 nä te damäna àdäbhe, portiones tuae minui non possunt. Quamquam non ignoro id infiuitivorum genus a Boppio et Schleichero ad suff. anç referri et locativos substantivorum sic formatorum saepius fungi infinitivi munere in lingua sanscr. posterioris aetatis Boppius copia exemplorum satis magna allata demonstravit, quorum duo apposuisse satis habeo: Savitri I, 33 bhartur Anveshane tvara, coniugem quaerere festina, Ràm. ed. Schl. I, 66. 19 na gekur grahane tasya dhanushaf, non potuerunt tenere hunc arcum. Ex bactrica autem lingua eius locativi usus exempla adnotavi haec: avanhane y. 33, 5:
*) Cf. ea, qune Delbrueckius de ea re in Kuhni ann. XVIII, 2. p 103. nuper exposuit.