8
atque Orphicorum et e sacerdotum aegyptiorum fontibus hausit. Sine dubio autem, si animorum tantum migrationem respicimus, cum ab aliis locis discesserimus, jam verbis, quae in Gorg. 493 A et in Cratylo 400 B reperiuntur, ad Pythagoram fortasse relegamur ¹), atque ea, quae de natura deorum et hominum in Phaedro aliisque dialogis traduntur, ut illa gdμαςαντοε duν‿ecuuas u-oπετιεμοοι eiννρονα τ̈ν α Jogou ab iisdem petita sunt Pythagoreis. Accedit, quod gravissimum quoque placitum de animorum immortalitate jam Pythagorae magister Pherecydes docuisse fertur, eujus opinionem deinde, ut veteres narrant, Py- thagorei multis firmarunt argumentis(Groen v. Prinsterer, prosopographia Platonica p. 57 sq.). Ut alios taceamus, documento etiam est philolaus ille Tarentinus vel Crotoniates, cujus in Phaedone(p. 61 D) Plato mentionem fecit, quemque de immortalitate animi disputavisse et ◻υη‿—d⁵euυκdν gtνοαν ευαιιτσν Badυιειαςααν docuisse opinati sunt scriptores veteres. Documento sunt deinde Thebani illi Cebes atque Simmias, quos cum Socrate de immortalitate colloquentes introducit philosophus quique Thebis a Phi- lolao aliquam philosophiae Pythagoricae imbiberant notitiam. Atque quamvis sit ambigendum, num Pythagoreorum fragmenta, quae ad nos pervenerunt, non prorsus supposita sint, librorumque, qui a Philolao nomen trahunt, integritas recte fortasse addubitetur ²), opinio nostra, qua conjunctionem quandam platonem inter existere et Samii discipulos, omnino non labefactabitur. At certa, quaeque nihil habeant dubitationis, de doctrina Pythagorica afferri non possunt, praesertim cum scholae auctor nihil scriptum reliquerit ³). Itaque jam Porphyrius confessus est(§ 53, edit. Kiessl. p. 88), seriptores, qui Pythagorae edidissent dogmata, fidem habere nullam aliique cum eo consenserunt. Lieet vero nihil certi habeamus de philosopho Samio, nobis tamen refugiendum erit inprimis ad posterioris aevi autores ⁴), qui, quamquam uon ignoramus, in iis vera cum falsis esse mixta, cognitionem quandam et scientiam nobis comparant de Pythagorae et Pythagoreorum metempsychosi. Atque Diogenes Laertius in vita, quam scripsit, Pythago- rae, hunc testatur dixisse, animum, quum per circulum necessitatis permeet, aliis alio tempore illigari animantibus(Diogen. Laert. l. VIII, 14, edit. Huebn.: Tr0⁶νττνν τε †άσαασ τοωντον dmπνꝓσναυ εν υν uαιον dvdyæν duεioνα d³docs d³doi⁹ 2„0sο◻ϑσια ε⁴ο) eundemque philosophum post ducentos et septem annos ex inferis ad homines venisse: ipsius dogmata usque ad Philolai tempora fuisse ignota. Eodem fere modo, ut unum citemus ex Neoplatonicis, Jamblichus monita nonnulla Pythagorae ad nos defert iisque deinde illud philosophi addit praeceptum, quo animum humanum in ea sola animalia non ingredi doceamur, quae mactare fas sit et liceat.(Jamblich. de vita Pythagor., edit. Kiessl. t. I, 8 85: sic Aμνα 16ν.,ουν oiνανα ic,νεεμσαι νννοσισω*Qνυονν d& εέμμςα εαστσν τνννσναν). Secundo deinde loco Jamblichi discimus Pythagoram, quinam sit animus undeque in corpus venerit, vitaeque ante actae clara dedisse
1) Cholava, das Pythagoreische in platon. Krakau 1859 p. 3: Für uns steht nun die Ueberzeugung fest, dass Platon im Gorgias ziemlich umständlich die Ansichten der Pythagoreer kannte und aus ihnen für diesen Dialog soviel ent- lehnte, als er gerade für seinen Zweck bedurfte. Jetzt kann uns nichts hindern, das, was Gorg. 493 A ist, ebenfalls auf
die Pythagoreer zu beziehen, wenn wir nur darthun werden, dass bei diesen sich etwas Aehnliches vorfand. Vorerst die
Worte: onso 5 roν ε*ον 2⁴ ννμονα τυνυν σσςσε, d"Sy Aste Te.‿ν⁴αρμ☚ςν zd r0 Aεν ⁴αινμασα εοστιν ⁵υσνσòo dαᷣ⅜ x. T. 2. Etwas Aehnliches haben wir im Kratylos 400 B, wo es heisst: νι νς ũuα zuwe αασ rd( σπ) dvν ru Pugus, de Tsdαμμεemν⁵ς eν τπ viy nvr, und weiter leitet es platon grösstentheils von den Orphikern ab: doxoονσι αμεένντοωνι◻άμο ad⁴᷑‿2μσα ϑςασι ο ιςσνορέρα οντο 10 SvO,⁴α, d dim duανοm zij Pvlig. Dass hier neben den Orphikern noch andere verstanden werden, darauf führt uns der Ausdruck Aeισαα, und dies waren Pythagoreer.
2) E. Zellerum, qui magnam fragmentorum Philolai partem ſide dignam judicaverat(Philosoph. der Gr., vol. I, p. 211. 241) et maxime A. Böckhium, qui omnia, quae Philolai nomen habent, fragmenta genuina censuerat(Philolaos des Pythago- reers Leben von A. Böckh.), C. Schaarschmidtius sane non levibus impugnavit argumentis.(Die angebliche Schriftstellerei des Philolaos und die Bruchstücke der ihm zugeschriebenen Bücher, Bonn 1864.)
3) Porphyrius(edit. Kiessling. t. II,§ 57) εο roν Siou Ivdαν%οα 1νοε: o?rs„do rodν TuHανον—συνοααμναμαχ Tv. C. Rittershusius(not. in Porph. p. 264) recte emendavit oöre ydo et conjecturae suae addidit: Pythagoram vero nullum reliquisse posteritati proprium a se scriptum opus, alii quoque testantur auctores: quamvis eos dœmναitovrag vocet Dio- genes Laert. eosque refellat auctoritate Heracliti, qui Pythagorae imitatione tria scripserit opera.
4) Unum de antiquis philosophis excipimus, Aristotelem, de Anima I, 3, ubi verba: æ rous Nvꝰ'ακeσοοισνιςσ mμινοι riu rugoναeꝭ)νυπντν eis 13 urν εν⁴μνυνεαασειι σάνναασ


