— 11—

dantia alter Tantalus evadet. Homines igitur sic comparati omnino absunt a vero illo et divino amore. Dignitatis suae obliti et ratione destituti omne ponunt momentum in formarum venustate, neque intelligunt, hanc, quam possidere studeant, pulcritudinem, vanam esse, fluxam, ima- gzinariam, et miseri illi atque inopes ad finem propositum nunquam pervenient.)

Ilic vero Amor incantator, fascinator, sophista magnopere differt a boni amoris indole.**) Etenim homo, qui se ipsum cognoscere vult, bene intelligit, quantum praestet ceteris anima- libus animi virtutibus, et sapientiae fit amator. Itaque discendi cupiditate incensus non falla- cia quaerit bona: neque pendet ex vulgi et imperitae multitudinis opinionibus, neque homines tenere cupit specie quadam virtutis assimulatae. Non corporea sed animi et mentis pulcritudine oblectatur, quam sanctitate, temperantia, sapientia contineri plane non qubitat. Quam ubi in hominibus perspexit, laetatur: in eorum-familiaritatem penitus intrat, net ipse divino impletus amore in eiusmodi hominum animis eum gignere enixe contendit.***) In quo quidem non omit- tendum est, hominem ca, quam diximus, mente ornatum saepe numero dolere, sibi, licet in se et in aliis boni pulcrique semina alat, non ita, ut gestiat, respondere eventum: sentit ni- mirum mortalis suae et deterioris naturae inopiam et imbecillitatem, seque ipsum neque divi- tem neque mendicum esse non ignorat. At tantum abest, ut bona eius natura longuescat et haereat, impedimenta ei opposita accendunt et augent vires, nec unquam prorsus a scopo aberrat, quem tuetur. Sic multis gradibus ascendens ad humanae naturae fastigium tandem pervenit, de quo Plato Symp. p. 211. C.: 2ꝓ ϑ ϑμ ꝛ—äa-nudroν ε ĩeκ‿έ̈ ο μ- Snua rasuντiαν, ¶&iν οουνι ρννOοOFBHmH)Aυαυοιν εναεl νυι τον ³⁵‿ Aaduᷣ aa pue aure reAeurαν εέαν ᷣα⁵ςν.

IHaec ille. Comparata autem altera et tertia libri sui parte cum prima, de qua iam dis- putavi, haud difficulter cognoscemus, quid sibi in Convivio Plato voluerit, dilucidius et verius duam in prima dissertationis parte esse expressum. Quod vero dixit, †) id egisse Platonem, ut ſalsas easdemque levissimas de Amore opiniones dilueret, hoc quidem recte sese habet: atta- men per negationem potius elocutus est suam sententiam lahnius, quam ut, quod desideres in ipso argumento proponendo, quae sint illa de Amore placita, commemoraverit, neque satis hoc est explicatum, si pag. 131 legimus:„mihi quidem totum dialogum TT6 29πσ⁹ esse ve-

*) Jahn. I. c. p. 93:„In unum hunc mente colligito omnia, quae adhuc de amore disperse et diffuse dicta sunt, cadue tibi in conspectu quasi animi ponito: tum sane cognosces, quinam sit Amor ille, cuius tam insuavem et non vitalem fabula depingit vitam, qui semper sordidus, horridus, exilis sit, et nun- quam domi suae habitans, semper ante fores deliciarum et amorum suorum, exclusus ab iis, sub divo pernoctet, qui denique semper in mendicitate et inopia habitet et haereat. Neque minus videbis, quid sibi illud velit, quod Amor depingitur ut insidiator bonorum et pulcrorum, ut fortis et temerarius, ut peritus venator, machinator assiduns, ut is, qui tum quidem inanis languescat et emoriatur, tum vero reviviscens novo ardore crescat, in ipso autem affluentiae fructu dilapsam amittat semper et de-

sideret possessionem.“

**) ahn. I. c. p. 94. sqq. 68 2.„ 4 Plat. Symp. p. 209 B: Inre Sr, o,uat Kal ouros xelle, 76 en, 2& Ay Peur siky- 2„ 70 VA le ₰ 8⸗., 2..— 2 1 Xbco n Veéyynge— al EAy TvA Tva en peloe za EvGvε, arn n OEr e . 5 8 7 3.—5—.7 2„— 2 27 Fue 0„, xal s 7007„ 7, A2ρισαην ενυ⁄ασνν*νυηυεέε ⁴ονκν ε dosr ſs den eet olo, Xern girxt 2 5 6 27 e 5 * 8..„ A—„ kal& ir Seuein, xA επναιεμοε 7. l⸗ †) 6. p. 49.