Jahrgang 
1842
Einzelbild herunterladen

10

primatur. Mundo vero intelligibili,*) qui divinitatis h. e. sapientiae, bonitatis, pulcritudinis formis occupatur, ascribendae sunt primum Consa et Venus. Coniuncta autem est Consa sive sapientia cum love, Olympi pracside mundique gubernatore: quae relinquuntur ideae boni et pulcri, Afflui et Veneris nominibus significantur. Cui divinitatis formae opposita est Inopia, quae quum boni pulcrique, coclestis omnino naturae, virtutibus destituta sit, ut earum parti- ceps fiat, omni ope et opera enititur.**) Inde congressionem quoque illam Inopiae eum Affluo explicare possumus eamque ob causam Amor, utriusque filius, et divina sive bona, et mortali sive deteriore natura praeditus a Platone simulatur.**) Videmus ergo, Amorem nihil aliud esse nisi ipsum animum humanum, qui quidem ita comparatus est, ut divina ortus stirpe idem- due mortali mixtus materia amissam suam coelestem naturam recipere ardenter cupiat. Atque, quamquam Plato Graecorum mythologiam negligere non debebat, tamen hoc quoque in Sympo- sio spectavit, ut quae vulgo de Amore valerent opiniones superstitiosae, cum philosophorum coniungeret sententiis, et sensim ac moderate cives suos eo perduceret, ut puriorem amplexa- rentur doctrinam.) In eum enim finem a philosopho conscripta sunt omnia, quae de ancipiti dacmonis Amoris indole disputavit. Est igitur Amor philosophus, prudentiae cupidus, idem tamen peritus incantator et veneficus.). Qui enim homo meliorem suam indolem neglexerit, is boni tantum speciem sectatur nec unquam ipsum consequitur bonum.+. ☚ν) Libidinibus se duci patitur talis homo, divitias, ut sibi comparet, curat, eoque, quod bonum quodque pulcrum est, frustratur. Quid? quod quamvis se veram assecuturum esse felicitatem opinetur, nihilo- secius tamen nil nisi eius imaginem et umbram consectabitur. Corporeis modo deditus volupta- tibus, nunquam iis, quae tenet, bonis contentus nova exoptabit et in ipsa omnium rerum abun-

*) Huc referenda sunt Iovis, Consae, Afflui, Veneris nomina. Cſ. practerca Plat. Phaedr. 246 D.:

.. 2 9. 7) t Jeroy, 7en 5o,,σσο zal ⁴l σ· ˖ 71 1010UTeh. TLovrols S r0⁸ ετα 7T8 Xolr bet r A- 8 e ee 2 25. Nlhmο 715 Txi⸗ xre 9A, 20ℳ, 2 2 zue,dic. 7⁰ʃ5 6,,Tlous 0,8 TE xœe. toAAvUTAtr. o

3.1 87 2⁵, ‿⁵ Hyεα 8 0d9ee,d 2ede SAauiο, rn, de‿e oατν sA Nαοε‿μινι T‿ al& itetoU- Eyv5.

**) Jahn. I. c. p. 67:Aptiorem, qua haec omnia doceret, imaginem induta similitudine Affluentine et Inopiae invenire Plato non poterat: communionem vero illam, sine qua nullam unquam formam tene- ret materia et omnino esse non posset, eo optime expressit, quod Inopiam diyinae copine et beatita tis cupidam eiusque Partioſpen finxit.

) Plat. Symp. p. 204 B.: elria Se 2u⁷⁶α zx‿d Toura, v'Eis. aτν⁶⁵ 2, v7A⁹ 70 d S'oTi a.! 6u 6ον, uen 795s Fe 0v 7ogis

Allgem. Darmst. Schulz. II. 1833. S. 20:Diesem Mythus nahe verwandt ist die herrliche Darstellung

der Dämonen im Gastmahl: zwischen Göttern und Menschen stehend sind sie Dolmetscher zwischen

Xo! A*ονο.

beiden, und befördern jeden geistigen und wissenschaftlichen Verkehr mit den Himmlischen, vor allen Eros, das Element unseres Strebens nach physischer und sittlicher Unsterblichkeit. Doch selbst hier wird ein mythisches Gewand bemerkt: und so bleibt allein der Satz beharrlich und gültig, dass die höchste Kraft der Seele selber als ein Sa‿³ν‿ν von Gott den Menschen eingepflanzt sei, und eben da- durch unablässig ihn an seinen erhabenen Ursprung erinnere, dass ein solcher Dämon sogleich mit der Geburt jedem als Führer beschieden auch in das andere Leben ihn begleite: welche Anschauung Me- nander in gefälliger Fassung popularisirt hat.

) Jahn. I. I. p. 81 sub fin sqq. Plat. Symp. 203 D.

*α☛£) Plat. Tim. p. 90 B.: 7 66, 00, e 1a⸗ O/vuiu⸗ Oioittrias Tereuræxdr. wxl aVr DM roeT,T1 7G

F 8 S xœντα 192 Soy uᷣre waren 9n24 Ceær⁸r⁵ Tay& A᷑g,.h e Ta S9,Ard, 9,/ 711- 8 1.

187Jar, r09709 n 7uαι⁸ MAEIxi, Ars 10 T00 To, n VEnX rl. x. 1. A.