— 8—

iori impetu excitatum iri. Praetuli cum Hermanno dvse, quod ipsum praebet Par. E. et agnoscunt scholiasta, Lasc. in marg. et Musgravii codd. fere omnes.

Orationi, qua Medea semet ipsa ad audacissima quaeque suscipienda ac perpetranda ad- hortatur, hanc adiecit perorationem vss. 403. sqq. 69,ᷣ à ⁵ο νκιας o„Aαα deĩ ꝙdq†dεν

roiĩs Elονεμος τονς τ lοονοε„lαιμlς,

psyνσηε³εςοινεινοων πααυπιεο Hiou do.

nloraαα εε τποος dE aœl πεᷣρœφmQmν

pvvyœxixss, E Auν ⁰⁹⁄₰☛ dunxævdrarc,

œνQααινꝙ s dντonν τέμτονεα ꝓοταστινœ. Tres extremos versus Hartungus p. 33. fin. ab hominibus umbraticis excusos arbitratur. Non cadunt, ait, in ingenium Medeae haec verbacet, si caderent, certe non essent a Medea ipsa dicenda. Laudandus est vir doctissimus, quod quid sit non apte factum bene vidit, reprehendendus vero, quod ideo versus Euripide, insatiabili pene mulierum osore, dignissi- mos spurios esse suspicatur. Nam quod cod. Havn. versibus duobus ultimis chori nomen praefixum habet, id nihil nisi oculorum errorem esse ab librario commissum quivis facile intelliget. Ad sententiam autem poeta mea defensione neutiquam indiget; ipse enim hic sui vindex. Vide enim eiusdem Medeae superiorem orationem, cuius hunc finem esse videmus vss. 263. sdq.

pvvi pao ralaæ u oßou sc,

Ac⁴⁵) o' eg dAud ulr GlS-oOv sl09ν

6rαiν“ sv*ν ννοινκμιμν ακο*,

ouu EGrlν Ged ο ννανμαᷣοναεοα. Quae profecto non minus importune ab ipsa Medea dicuntur. His adde vss. 384. sq. Atque haec satis tueri videntur et Medeae locum et quem Hartungus ibid. ex Hippolyto(vss. 480. sq.), fabula omnium àlεοꝙvelag plenissima, removeri vult.

Nec sane melius iudicavit de Medeae vss. 542. sqq-, quorum interpolationem p. 32. ita demonstrare conatus est: laso quum inter beneficia, quibus per se affecta sit Medea, hoc refert, quod illa in Graeciam perducta gloria rerum gestarum fruatur, non esse hoc dicturus arbitrandus est, nisi Medeam ipsam, quanti esset laude celebrari, intelligere arbitraretur. Quare neque docenda erat illa neque admonenda neque etiam suae virtutes lasoni canendae his verbis:

Iy d' Euoοννε ντe I0νος έν 6,&⁴οοςσ

* OOꝙ α⁵μμον υαμννσασα ⁵μἀαos,

8 A*h ννμο τν„̈νοετ ο. Mira profecto argumentatio. Quae hos versus proxime praecedunt, non nisi id, quod laso vss. 534. sq. ita dixerat

dsiee„s ενros vig 2*s 6wνα

2lAooæœ ⁷) decναας,„έν r†σσο, uberius demonstrant et comprobant.„Primum enim,“ inquit laso,„te ex barbara terra in Graeciam deduxi, ubi et legibus et iustitia uti didicisti; deinde vero inter Graecos aliquam sapientiae famam atque existimationem nacta es, quod secus evenisset, si in extremis terrae finibus adhuc lateres.“ Et quoniam laso, ut Medeae criminationes aliquo saltem modo refutaret, sua ipsius beneficia non potuit non magnopere premere atque efferre, adiecit tres illos versus, quibus gloriam sibi rerum pretiosissimam et caeteris omnibus longe anteferendam maximeque optabilem videri simulat. Eiusmodi vero sententiam et aptissime dictam esse et cum caeteris optime cohaerere nemo non videt. Verum enim vero ipsa locutio ostendit versus esse Euripideos. Scite observavit Elmsleius,

—„ ⸗„———