——

rlg' ouxt dvuν dοro †νν̈ννυεεες rbdé, Gg xög rig oνᷣ rou dæg adov llsi, 01 y dauα⁵ας, oOt s œlbd αοον ον e? rouds„ uvig opven 0Od Grενεαι πœσmνο; Horum duo ultimos, ut iam antiquis interpretibus suspectos, Hartungus p. 46. delendos iudicat. Quinam sint illi antiqui interpretes, fateor me nondum perspexisse, nisi Hartungus eum in animo habet, a quo Matthiae in MS. S. hoc adnotatum esse refert:„Interpres hos versus non agnoscit.“ At quid de illo codice deque adnotatiunculis margini adscriptis existimandum sit, idem Matthiae satis demonstravit in Indice codd. p. X. Facessat ergo hinc antiquus iste inter- pres, cui ne minima quidem auctoritas. Si autem versus per se spectamus, posterior nequaquam habet, quo offendere possit, imo ne verba dοre„lpucαινειας 160e, G9 x αν roον π̈ιας àν‿⁴ον ꝓe:, obiter tantum ac sine causa dicta videantur, pene necessarius videtur. Non eadem dixerim de altero, qui et propter sententiam valde languidam maleque cum caeteris cohaerentem et propter particulam wœꝭb dubitationem movere possit. Quid enim ea hic sibi vult et quid significat? Etiam? Adeo? Quasi hoc esset novum vel inusitatum, ut homines lucri causa se ipsos magis quam caeteros ament atque respiciant. Cod. Havn. xcæt, quod quin sit ineptum ac valde langueat vix quisquam dubitabit, bene omittit, unde illa verba primitus sententiam continuisse margini adscriptam, ab imperitiore deinde librario ope importunae particulae in numeros redactam et adeo in verborum ordinem receptam haud improbabile videtur. Ac versum spurium esse iam pridem coniecit Brunckius, alii alia excogitarunt. Eo autem expulso et diverbii aequalitas bene restituitur et omnia plana sunt et egregie inter se cohaerent. Caeterum delendum in extremo versu signum interrogationis non recte a plerisque editoribus servatum. In transcursu liceat mihi paucis attingere locum vexatissimum, quem paulo infra habemus vss. 105. sqq., ubi nutrix coram Medeae liberis haec de matre dicit: Irs vον, LGοεαι☚ςε˙ε˙ν ς ταeos lο. *ον ν dονν εεέαιαμνκνον vẽꝓos olu— d zd⁷ dẽανε dεεεμονι μeυνιμρ Quorum constructionem Elmsleius fortasse huiusmodi esse dicit: 0*ον“ r dvdνe slsovr uᷣ(1 Mijôsiæ) veᷣoos 0ανꝓνς dον 25αομενο, et sequi videtur Porsonum, qui„est fi- gura, inquit, quam rhetores vocant dαeναα⁵οο.“ Sed verissime monuit Hermannus hanc esse constructionis explicationem, nullam vero sententiae explanationem, quae quidem qualis sit ex neutra ratione cognoscatur. Idem Hermannus hic neque anastrophae locum esse ostendit neque posse singula verba proprio significatu accipi, quo efficeretur sententia plane absurda; ipse locum sic distinguendum putavit: d1oν" doxijs, εαομενον νένοο oluyſjg d zd dvνειν εμιεεμοννν νυιαμα. Sententia bona est, sed nescio an Pflugkius recte senserit veritus, ne illud Omov doxjs omissa, quam vulgaris usus requirit, praepositione sine exemplorum auctoritate probari nequeat. Quod tamen ipse excogitavit, doννs εᷣlαοeμ⁵μενvν esse idem quod doxuεmνov, id multo minus admitti potest. Quare mihi locum aliquid vitii traxisse admodum credibile videtur; lenissima certe mutatione et constructionem verborum et sententiam bene expedire possumus scribentes drον“ 6„ 25αοςμενον ve ο oluysjs Gg rdr dvνεεν lεεεμονι νυιαμς. Apertum vero, inquit, doloris nubem, ex ira et indignatione natam, mox ma-