— 5—

BeBA*ſGeral vi ν αᷣ Tol,

8! 2*h Saεlε᷑ ½εοες ³eςμέτσν ⁸μρασνν.

0d& lgaαοuer; oOU 69 url. Verum hanc transpositionem minime probare possum. Stichomythiae enim leges, quibus illum versum repugnare putant, propterea non violantur, quod, quum novi quid intervenit aut animi motus augetur, responsionis aequalitas saepius in diverbiis interrumpitur; vid. Soph. Oed. Reg. 334. sqq. Quocirca hic neutiquam offendere debet, quod Orestes insaniae impetu correptus se intra legitimos colloquii terminos non tenet, sed vehementissime commotus binis tertium versum addit. Deinde vero si eum ordinem, quem sibi Hartungus Euripidi recte restituisse videtur, accuratius conside- ramus, vix quemquam esse arbitror, qui versum

cε᷑τdα έν, abrat νυεοων σιαονυο⁵ mαμαων— non vehementer languere sentiat. Contineret enim causam, cur arcum et sagittas sibi dari velit Orestes; qua quidem causa quum omnino non indigeamus, postquam Furias matricidae instare bis iam audivimus, tum maxime Oresti furibundo et insanienti eiusmodi duοseα inepta videtur. Ne tamen hoc nimis premere videar, convertam me ad versus sequentes, qui et in sententia habent quod displiceat, et cum antecedentibus male cohaerent. Nam si versum, quem libri Electrae adscribunt, poeta non Electrae, sed Orestis esse voluisset, eum non tam nude antece- dentibus addidisset, sed certe particulam òèk inseruisset. Nec sane in iis placere potest tertia verbi persona Ss4rſGerar et Eaναε⅜νεα, quippe quae sententiam vel per se satis languidam multo languidiorem efficiat, praesertim quum in sequentibus, uti aptum erat et res postulabat, Furiae ipsae graviter compellantur. Quid multa? Abiiciamus istam transpositionem prorsus inutilem et restituamus Electrae versum, quem omnes libri et scripti et editi ei tribuunt. Nam quod Har- tungus Electram multo ante animum despondisse et obvoluto capite lacrimis se dedisse opinatur, id tum demum, si illum versum Orestis neque Electrae esse constaret, recte contenderes. Per se certe non necessarium est, et vereor etiam, ne sit non valde probabile. Etenim Orestis verba

0ò rösa οlν αμεαοdα, ddοα Aotlou arl. haud dubie sorori dicta sunt, quae nescio an Orestem non satis apte dicentem poeta fecisset, si illam capite velato lacrimas effundere voluisset. Sed sumamus hoc fieri, id certe neminem non offendere potest, quod Electra, quae fratris dilectissimi curam in se receperit, ita lacrimis dedita videtur et illius adeo oblita, ut ei arcum et sagittas dari iubenti ne verbum quidem respondeat, quo insaniam mitigare et ad sanam mentem revocare studeat. Tantum enim abest, ut, quod Hartungus opinatur, aut ratiocinando cum insano contendere velit, aut Furias, quas Ore- stes sibi conspicere videtur, pro veris habeat, ut ea quaestione id faciat, quod sibi et rebus aptis- simum erat. Cunctatur enim arcum porrigere, quod tamen ne facere videatur fratremque magis exacerbet, quaestionem proponit, qua et ipsa aliquam cunctandi causam habeat et fratris animum ad aliam rem convertat. Ad illud vero argumentum, versum primitus neque Electrae tributum fuisse neque cum interrogatione pronuntiatum, quum apud Plutarch. Sympos. IX. Tom. II, p. 737. A. Anaxarchus deridens Alexandrum eo usus sit, satius duco nihil respondere.

Electrae orationem, quam paulo infra habemus vss. 307. sqq., ita ab Euripide finitam

arbitratur:

aι εάι‿ ν αοονυνη³ μναοονmντν ν Osονεαυν

dyαeν drοεέων, ενεᷣ d“ rt 6rOουννον ένοus

aενν 1μ νοοm— ᷣ⁴ό, AAd OoFdεοςι νοοεεν.

Lucαμασαιοο Oοουν droola vs pipvercl.] Ultimum enim versum, qui generalem sententiam importune additam cumque iis, quae praecedunt, parum consentientem contineat, deleri et in penultimo dokaocig scribi iubet pro vulgari scriptura dofcε—. Verum ut ego dissentiam me hoc potissimum movet, quod Euripides longiores sermones