— 1—

In Troadibus Andromachae orationi, quae vss. 630. sqq. legitur, decem versus inserti sunt, quorum singulas sententias Seidler. Euripide haud indignas iudicavit, veritus tamen, ne ille locus non ab Euripide profectus, certe huic nexui primitus non destinatus fuerit. Seidlerum secutus est Iartungus, cui p. 26. versus„angustae quaedam et minutae sapientiae praecepta continere videntur, ignobilium muliercularum vitae apta.“ At locum aliunde illatum vix persuadeas, nisi cur et qua ratione illatus sit, probabilem rationem reddideris, id quod non solum de hoc sed de permultis aliis, qui Hartungo expellendi videntur, locis dictum volo. Et ubi probabilem loci auctorem circumspicimus, vix quemquam, opinor, inveniemus, cui ille melius quam ipsi nostro poetae conveniat, qui nullam profecto Athenien- sium mulieres aperte vituperandi aut tectius notandi occasionem facile dimittere solet, ut haud sciam an mirum videri debeat, si Andromacha ea, quae ita de se gloriata est:

à pdo pvvaεt Gνρασν υ⁶ο⁸ι⁸νειυονσιαμενα,

raðr 2εαμννουνακοος αðẽ éyg. non accuratius exponeret et sua ipsius laude alias aliter sentientes mulieres oblique taxaret. Mihi quidem hoc plane Euripideum videtur. Nam quomodo poeta in suae aetatis mulieres animatus fuerit, haud obscure indicavit sub Hippolyti persona vss. 664. sqq. ed. Dind. ita cum nutrice stomachantis:

6,ν' oOöror“ πιmά⁶⁶νοωνμσασ

pvvcix, 0d"&&ꝙi! pις μν dàél Aεꝓεν

del pdo odv ς lε aενæ xœuνα.

) vö ςᷣ ακχνmτσννμκς ⁶όιπονεννν οεαε̈αα, ) adku drc algd ensußalven del. Hoc satis dictum videtur de Hartungi sententia. Revertor nunc ad Seidlerum, qui quod verbum gosiv cum compositis suis, utpote quod vulgari sermoni proprium sit, a tragicis poetis abiudicavit, errorem commisit, quem postea ipse confessus est ad Electr. v. 1028. Deinde, inquit, quod illi xoτον νν in sequentibus respondeat, frustra quaeras, nec ipsa ill a locutio vda dν rOO8S kdv A, rO Äopog p„vvartl“, offensione caret. Quod ad sententiam illi x ατιν εν respondeat, minime deest: respondent enim lGc 1e etc., quae quoniam non particulis Exeura òôk antecedentibus adnexa sunt, neminem morabitur, qui eius- modi negligentiam vel potius liberiorem dicendi rationem et permultis aliis exemplis defendi posse et hic longiore protasi satis excusari meminerit, ita ut poeta coeptae constructionis quasi oblitus sententiam aliter quam inchoaverit ad finem perduxisse putandus sit. Eam vero difficul- tatem, quam sane in locutione ab Seidlero notata deprehendimus, statim remotam videbis, si verba ita distinxeris:

rOντον μν Ʒευνννυμα, dν νποog) ud“, 1⁴ τπ̈ 9

vp pvvdelu, ao rour ꝓAusra

ανακς dαενν, νς Od Bv0ov vet,

rouνrον aεα τ νν ⁶μμιμαισν ενν dεαμοια κ.

P. 28. adsentitur Hartungus viro cuidam docto, qui in Class. diar. 3. p. 617. Orestis versum 257. deleri et post v. 270. collocari voluit; ipse tamen locum nondum perpurgatum ratus ctiam sequentem versum, qui vulgo Electrae est, Orestis orationi continuandum totumque locum ita scribendum censuit:

0 T6a Oον ᷣἀενονα, ddοα Aoklou,

olg sin Anddwν μ εέαανᷣνα˙⸗dα e⁸, 8I ꝗ ᷣxα†σοεεν ⁵μαάυια⁴ςνιυνεευιωοινμανον. cƷ᷑ral pd, u‿νται απαφηυοων ⁷˙οοεαν⁵‿

—- Sↄ l—