— 2—

EG6ral τ⁴, dvat dadd ou ra eντενν 298dOv d ꝓαεs kör! aur νεαν πdé. 02“ ſſv do dyclkg odd, 2ανοον ρςοꝓ˙ο oðrs xrεοισπυνꝙσνρεσꝓνμανενν˙ε dε o¹ 10 lαν dοxeνν 6υιυνονιάας ρσςeᷣν oroug. Kalgas pbo oux eln 0d0“ 20*νε Grατ, veꝙεε bmπιο dννπνws 2l8000 ν l4ovg, 0509 EAevos, da xod νν⁴οπν˙νν ἀεν 1roòνς ν, oOSve 6 e OU& 10ASro. ri o'ijra αzτνμνεεαα roiς εσοαιυοι Ʒꝛ duovrag alreiv dyad, uuvrelag o däu: 1ov„do dAdos Oedeαο dοαέιι τ⁶⁸, aoν6sε2 ουτυ εμαηνυηαυν, deοs dν. pvdννρw dolorn dvyrig i eε‿ßoväid. Quibus chorus ita adstipulatur: 2 raντο eνμd dSote dvyrscv ior Toοοεε„ένοvνꝑ τνςα ˙ϑēεοσισ εέε⁵ν τις dν ꝗꝙlaou dοiοτ³ν μαάκeνmν ½ον Sd⁶,8 ο⁴ςς. Totum adscripsi locum, quo primum luculentius appareat Hartungo eum non recte visum esse repugnare verbis, quae in Electra v. 400. Orestes dicit Aoklov pdo kuπεdo³ Ionο⁷, Soordν àανirναν αοεν 265. in utroque enim non Apollinis sed vatum divinationes notantur. lam vero Hartungus de Helenae loco:„Et inepte haec disputantur, inquit, a famulis adstantibus tacentibus- que dominis et absurde inseruntur ei fabulae, in qua tantae sanctitatis vates Theonoe celebratur, nec tulisset theatrum Atheniensium tragoediam tam fastidiose de divinatione disserentem.“ Verum quidem est, ea non satis apte a nuntio, homine generis humilioris, in medium proferri; at hoc ipsum plane Euripideum est, ut nemo in scena taceat, sed quilibet etiamsi homo vilissimus verba faciat cumque caeteris collo- quatur. Vid. Aristoph. Ran. v. 948. sqd., ubi Euripides tragicam suam artem contra Aeschylum ita iactat: ETp. Lxelr' deπν τν τποιεταν ⁵πνν ovdεν τπαάανο*d doyοv. d.22ꝗ Neyev ꝛ pvvi 1e ol Ʒ½ do50g OdSdEv Jrrov, TG dsOτα τόειωτννοι οαονς dv. AIT. eꝰra dijro od drodaveiν s raνr 2zoſu roAαϋννα; ETP. ud τνννν‿⁴eνασ O-μοιςαστειαιν„ν s köo. Alterum argumentum, illam de divinatione disputationem inepte inseri ei fabulae, in qua tantae sanctitatis vates Theonoe celebretur, speciosius quam verius allatum. Nam ego quidem in tota fabula nihil inveni, quo Euripidi ut Theonoam vatem celebraret consilium fuisse intelligas, cui nuntii chorique verba contraria fuissent. Sed quod deinde vir doctissimus theatrum Atheniensium non laturum fuisse opinatur tragoediam tam fastidiose de divinatione disserentem, id longe secus est. Acta est Helena Ol. XCI, 4. archonte Cleocrito, id quod verissime demonstravit Hermannus in praef. p. VII. sq. Eo autem anno commissa est memorabilis illa pugna navalis, qua Athenienses totam classem contra Syracusanos perdiderunt. Cuius cladis nuntio Athenas perlato cives summa ira et indignatione in omnes eos exarserunt, qui expeditionis auctores extiterant. Hoc narrat