— 44—

annum DCCCCXII Geoponica quae dicuntur ex variis scriptorum rusticorum libris Constan- tinopoli, ut videtur ⁴*⁷), in unum collegit. Quibus in excerptis leguntur compluria Apu- leji cujusdam atque Varronis fragmenta et unus Virgilii locus, dum ceteros, quos Bas- sus compilavit, scriptores non fuisse latinos constat**⁸). Jam quaeritur, quinam fuerit Apulejus, quem Bassus non modo saepius laudat, sed cujus multa etiam servavit fra- gmenta. Alii 4⁴⁹) illum fuisse Lucium Apulejum Madaurensem contendunt, et sane quae de arboribus serendis et de erucis arborum expellendis leguntur in Geoponicis(II, 8 et XII, S), ex libro Apuleji de arboribus, quem Servius ⁴⁵⁶) nominat, excerpta esse possint; sed reliqua, quae ex Apulejo proferuntur, inprimis VII, 26 de vino emendando et VIII, 38. 39 de aceto conficiendo ad Apuleji lihrum, quem dixi, manifesto non pertinent. Alii*⁵¹) fragmenta illa Apuleji Celsi Centuripini medici insignis sub Augusto esse dicunt; sed quum Apulejus Geoponicus saepissime cum C. Plinio Secundo con- sentiat*⁵²), ita ut interdum verba verbis respondeant4⁵³), Plinius autem Apulejum au- ctorem nusquam commemoret, et quum Apulejus, ut apparet, graeco*⁵⁴), non latino sit usus sermone, is pro Centuripino haberi non potest. Immo, nisi omnia me fallunt, est scriptor rei rusticae graecus*⁵⁵), qui vixit intra seculum tertium et quintum, idem quem laudavit Palladius 4⁵⁶) scriptor seculi quinti et Photius ⁴s⁷). Is Apulejus linguam lati-

p. XXXI sq., guibosNdde Saxii Onomast. T. II p. 142 sq.

*) Cf. Geop. XII, 1.

**²) Quintilios certe(Condianum et Maximum) graece scripsisse docet Athenaeus XIV, 61 p. 649.

*¹*) J. A. Fabricius, Niclas I. I. p. LlI, Schoell. Gesch. d. gr. Lit. T. III p. 440 et Bähr Gesch. d. röm. Lit. T. II p. 370. Ed. III.

4⁰) Ad Virgil. Ge. II, 126. Ea vero ex libro Apu- leji suppositicio de medicaminibus herbarum

Graecis tribuit, et Photius(Biblioth. c. 163) Apulejum inter graecos scriptores enumerat; denique quae Apulejus de cellis oleariis se- ptentrionem versus collocandis monet(1X, 19, 12), a praeceptis Latinorum recedentia(cf. Co- lumell. XII, 50, 13), eum fuisse graccum ho- minem probant.

3) Nominatur quidem a Basso(I, 14, 10) Pa- uatede, sed ut ab inclyto illo Aνν i. Madau- rensi, ni fallor, distinguatur, et Pooteds ex

**¹) Alb. von

esse sumta non est, quod cogites.

Haller Bibl. Bot. T. 1 p. 76 (quamquam paullo post p. 130 per errorem in- ductus sententiam mutat aliumque substituit), Sprengel Gesch. d. Arzneik. T. II p. 67 et alii; cf. Niclas I. l. p. XLIX sq.

3²) Cf. Apulej. I, 14, 10 cam Plin. XVIII, 29(70);

4⁴³³)

Apul. II, 18, 6. 14 cum Plin. XVIII, 17(45) et 29 (70); Apul. V, 33, 2 cum Plin. XVIII, 29(70). Vide locos infra allatos.

*¹) Explicat enim v. oreuνρda(VI, 11, 7), nisi sunt

verba Bassi, et indicat originationem v. dααἀ- ον(IX, 19, 1); praeterea Palladius ea, quae ex Apuleji nostri I. l. excerpta habet XII, 17,

loquendi usu, qui tunc erat, omnes imperio Graecorum subditos significat; cf. Ducange Glossar. graec. T. II p. 1312 v. Powarta.

*²*) Is qui Apulejum integriorem ante oculos ha-

buisse videtur(cf. Niclas Proleg. p. XXXVIII sq. not. et Schneid. Praef. edit. Pallad. p. XIV), non modo praecepta Apuleji repetit(cf. Ill, 25, 17 cum Geopon. X, 21), sed etiam nomen Apuleji excerptis additum servavit; cf. I, 35, 9 cum Geopon. NXIII, 5, 1.

**2) Bibliotb. 163 p. 349(p. 107, a Bekk.), ubi di-

citur Vindanius Anatolius quidam oura‿*ν vYeοꝓννιυκυν ινιvudruν ex Apulejo aliisque scriptoribus rusticis collegisse.