— 8—

Lravyra, Onoh, Sruπας˙ τππσσησι ⁷Qά ⁴eυν—νοιση σ νρἀνςον gæy 2 Tar acνερν Tin Tod 2oigavey T Sedr, ipour ren de- Yer ey.——— Moo. Araντd, Onc Torsς Seols xẽ x eras K Teré&TaòiνꝗmOμσά* łTeνν elc, Thr Ts Kcuεερes, adrn yco&⁵μes rTo Seolo Alds. H obras 5 ngsur- Toy: naxva Tols Jeci déedora, raà xs ⁷. N.

Quid vero cenſemus de Stanleiana coniectura 6ρα X3n? An tale quid Scholiaſtas legilſe credendum eſt? Qua de re ſcilicet vir ille doctus, Scholiaſtas mire aluci- nari, mirum in modum queſtus eſt. Praeterea etfi illius commentum Hermannus probavit, Blomfieldus in verbo- rum conſequentiam intulit, et antecedens XAαe ν aliam re- ſponſionem requirit, et 6Xev5 hoc gnificatu a Tragicis dici folet et corruptelae cauſa parum in promptu eſt. Alia rurfus Abreſchii coniecturae obſtant(nam, quae alii divina- runt, partim ſciens praetereo, partim, ut Toepelmanni Kahntiique, parum innotuerunt) qui, ipfe non ſatis fifus interpretationi fuae, 2rrα¶ legi voluit, id quod neo Grae- cum eſt, ut animadvertit Elmsleius in cenſura Promethei Blomfieldianae, quo nomine&νλαααεο praeferrem(v. Eumen. 347.) nec fabulae de Iove imperium affectante convenit, quae ita narratur, ut fati mentio fere nulla fiat. Aeſch. V. 236: Gæœν a roy ra‿reco es 96 v„ α,αεεενσ, 2ds Je oσαινν vε‿εέάε Nεεο 2NO ιν dεεασπναμιμo Aμρůr- Heſiod. Theog. V. 73: 4 ⁵ 9d Eaora 2. daæydτois diεeratey dd& drοᷣα riαds. Callimach. H. in Iovem v. 58

To To, pHro, Tgoregneytes Meg koyrss 2d,ανον ovᷣx 2rεενꝓνεαα 2eu„ 5.,dæigioy ouoν. Invcειο od Tra‿μœαe AXe Joxœy Aeidoi.„ Odyro Trμονν KSoy!dao. Ja r9* c Jaεe v,, Tis& ouiαφσ τe 2* Xoν εꝓεᷣνυσσσ

1