— 9—

de uAα νν vsukes; in cain, de eons 2.„, 98 2 9 3. 4„ iXax—œν τιι ‧ες τοασσο dον dι ro ouo. Neo obſtant verfus 525— 530., eiusdem Promethei. Noli igitur dubitare, qum ſoribendum ſit: 32 2* 14— drœν 2X 2 Aſv Jeo. xosᷣαᷣυνεν Omnia diis effecta ſive data funt praeter 1 mp erium. Kęclνενr verbum eſt Aeſchyleum, innumera-

bilibus in locis poſitum, maxime in formulis quaſi legiti-

mis el aodvo Seds ſive ruα, ſaepe etiam verbo finiendi addito, ita ut xoο‿ινεiν dare vel concedere ſigniſicet. Confer Supplices v. 624. Agamn. v. 744“ et accedunt ad- jectiva ab Aeſchylo ficta Sengcvroy et Lorεενεᷣσηφον.

Eſt vero ai'er idem quod rνεαασœ ofoy adoa, re- Qadv midevαᷣν, ut ait Apollonius in Lex. Hom. Videsne zutem, tertium ſcholiaſtam ita legiſſe, quippe qui inter- pretetur: tεοαηντο Ag Tera&οsren rTẽ¼³es0 217 I, perſcru- tare Apollonium, Heſychium, Suidam, Etymologica, Pindari, Aeſchyli, Euripidae ſcholiaſtas, uno velut ore xeενε eſfe rexew conclamabunt. Primus vero ſcholiaſta, id quod illa Tiyte Oaow docent, neſcio quid legens ſententiam aliquam potius coniectura, non mente aſſequutus eſt, et, quoniam de fato agi oportere credidit, Heſychiana: ᷑πιαάαωπταάι ε ruεαιντνταν ερσσσσ ο aſcripfit. Quae recoquebat alius ſcholi- aſta, quod in aliis ſat multis locis factum eſt, veluti in voce Edvor, quae ex Scholiaſtae primi annotatione, ut acute docuit Reiſigius in praef. ad 8. Oed. C. p. XXXVI. ſq. in antiſtrophica anapaeſtica v. 559— 561. noſtrae fabulae re- cepta, ab altero interprete tanquam Aeſchylea vox explica- tur. Errεαα autem et εnoꝭν quum propter litterarum ſimilitudinem tum propter vicinam ſignificationem facile permutari potuerunt. Sunt enim fynonyma, niſi quod nνer Cum tertio caſu perfonae coniungi poteſt, id quod alterum non poteſt. Veluti Ag. v. 369.:

ds gnroaeer do Exgoyey.

V. Eumenid. v. 830. 954, ut etiam Schol. ad 8, adv.

Theb. v. 846 5Tmπεαee Per srenelasy interpretetur. Eius-

2