3— 8—

tia, ad priscum Deorum genus pertinentes, antistites oraculi

ante- cesserunt. Jam templum ingressura furias conspicit Pythias et terrore per- eussa Apollinis aedes statim tanta corporis affectione relinquit, ut nec viribus prae terrore valeat, nec perterrita pedem ferre queat.*») In mä

ximam pertubationem conjecta verbis nobis depingit virum mani guttis respersum et manus sanguine recenti stillantem. Humi ja- cent furiae, quibus appropinquare periculosum est, odiosam ex oculis stillantes vim et tali vestitu indutae, qualem nec ad deorum simulacra in saecrificiis afferre fas est, nec ad hominum aedes.

**) Sapientissime poe- ta hoc Pythiae, quo percutitur,

terrore furiarum vim expressit et insig- nitam earum imaginem ad animum nostrum retulit, quae iis, qune sen-

sibus sunt tradita et impressa longe antecellunt. Quemadmodum Home-

rus, verae et perfectae poeseos princeps, quam pulcherrimam nobis ante oculos ducit Helenam ita depingit, ut animi affectun

senibus Trojanis excitaverit, apud Aeschylum, eoru permoventur, cum depingantur Eumenides tales, quales vel dormientes horrendo adspectu Pythiae incutiant terrorem. Scena laudata simul au- ditorum animi ita sunt comparati ut tragoediae nostrae postulat tenor.

m, qui audiunt animi

Jam pro ratione fabulae nostrae pPostulatur,

ut, Eumenidum ima- gine conformata, earum adyversarius Apollo prode

at in scenam, quem berterrita Pythias invocat, cum lustrare et purgare valeat. Apollinis

praesentia perturbatus animus quodammodo sedatur. In describenda furiarum natura indignabundum conspicimus Deum, qui ab earum causa plane abhor- ret et totus se Oresti dedit liberando. Odiosae igitur Abollini

*) Eumenid. v. 33— 37. **) Conf. V. 46— 56.

cruoris hu-

n perspiciamus, quem

4 „,„,„