15

Wuwhn

roοσοσνιοο dνμοο τσ dνν. 4 G8 0,6˙ εκ νοσα εν, atque utinam nec hanc deberemus! Postea quod daαιιναι legitur, ita dictum ut si praecessisset G†σνς— reςρσσσ, ut non opus esse existimem ddανασασαν corrigi.

Choéph. v. 370. ss.;— 76ν μ⁴αέννα⁴•² ααά‿ d,0h:6 d Qααπυν Xs½οεσς οd dσα ᷣσσωeν νντουτυ υαισν dH A⁴ μμνκ☛ͥωvꝛ5XLCeyv TAl. Pro 7ν scribendum pnio ꝓα¶2ασν, Oresti et Electrae; corruptum 0970v fortasse mulandum in ꝙo- vGv, ut C εν οέαν appositionem faciat verborum 76ν 1O⁴.σι. Deinde verba xαα ε ⁴μαανικοαν εεννσα plane sunt depravata sensuque vacua, nec proficimus quidquam Pearsoni et Muelleri coniectura Nyeyνννταηι, int. εοσς σα. Vide ne legendum sit xαα σςέιαι ˙νμα ε̈ᷣνές̈᷑ᷣ αμνναα Duplicis calamitalis planctus vobis adeste nam vester vindex et opitulator iam est Sub kterra, ut Prorsus sitis desertt; eorum autem qui imperant manus sunt impurae, abominandorum parricidarum; sed liberis

occisi ut ulciscantur caedem mandulum est; hoc igilur voοs facere necesse est. Hanc sententiam Electrae verba v. 374. comprobant.

Choéph. v. 376. ss. Zeòð, Zeð, X⁴r ˙εν d,εα⁴ν uστννοmπσοσν ⁴αη 0⁷ν Nndove 2⁴⁴ r⁴eννισαν[Xelot, 7oᷣ d' 6Acæ TeveIT.%. Viticsa esse Postrema, et dαμασεαμσα ostendit, quod non habet quo referatur, et quod ipsa illa sensu omnino carent. Libri nihil adiuvant. Nam 36 Gℳν σ◻φσeirac in ed. Rob. nihil est nisi nova verborum iam depravatorum corruptela. Legendum est: 0α̈ ˙d σ 6 ⁄α 5 euTa vel fortasse potius TeAG,p: patri pariter id perfice, i. e. emitte sero punientem perniciem interfectoribus. Servari tamen Potest oxe˙ ϑ. Cfr. Matth. Gr.§. 616. 3.

Chospb. v. 383. 88: do ν No †σσνς νονν ⁴αναα mαοσ τει r⁴οol- Ser dε πιουνοααιο[Soιι⁸ d ᷣ,dtae SMς, dνκντπꝛ G.νυ ς. In lu Ne*ν Hermannus sagacissime emendavit in 610. Tum ό¶õłMNuellerus et Klausenius cum Med coll. Salvin. et Guelf., in quo, ut in Ald. male dοιαμαν dνκσια Med. coll. Weig., Ald. et R b. Turn. et Vict. Soα⁴εid 7⁸ ασ⁵α 6 coniectura uf videtur. Sed receptis 010»p et Saras⸗ tamen non intelligitur ⁰νας, quod vitiosum ratus Seo k9ien locum sic scrihendum censeo: ri„do αενι‿νιυ Oενυνσ οον L. Oe TOr Gr e. Oe 89 Js IOGοας ςωσ☚μις Aτ OGLGAòσ(hoc metrum postulare videtur) A, Syxorop— 933 Opponuntur qOενοσσ vrog et xd⁴σιε‿εν roνα Quid enim celem, dquomodo in animo volitet ac pro ore spiret acerba cordis ira? Iram et odium suum fam vehemens esse dicit, ut in pectore retineri non possit, sed ex ore erumpal. Ceterum cf. Sept. 951. ς ς τάαααtα œroνε. Pers. 953. 0%, Boã dε³G uf 2920eeNee) 7709. A5. 999. roc Säααeσα aο⁴a σσρ 2 2 6S6 Nel. Sapph. fr. II. 5. 6. Gaisf. 6 μα 2⁴⁵αςꝙοννμ◻σσαα,εμεσν αισαανν— De zνραα cfr. Hesych. s. v. et v. dvτενιαοοοαα.

Choéph. v. 389. s. bene Muellerus correxit interpunctionem, interrogandi signum non post Ha⁵αt, sed post dalεας ponens.— De extremis Orestis verbis v. 393.: 2*Te de â ϑ◻˖ονdνν T TAAL S, v egregie meruit Hermannus in dissert. de Aeschyli Myrmidonibus etc. p. 23.(Opuscc. V. p. 162.) emendans: x eν ϑeε, 7⁴ IoOvlGv TTNVG. Poterot tamen propius ad corruptam librorum scripturam accedere, si sic corrigeret: ᷣ eτν e 7, AovlGν ITnvol, aut si Furiae intelligendae sunt, FIT Ah. Praeterea in Hermanni emendatione offendit articulus in appellatione positus, de quo monui supra ad Agam. 1643. Ta pronominis vim habens non est quod exemplis confirmem.