14

A

Choëph. v. 355. ss. Hauνκνννς y⁴ο ο. 3G SnG, R2ό‿ łQνοο πηνιπνα vGν] Xeooln re 41ℳℳ OO76 rε ⁴κκιαον. In his metro flagitante iam dudum est rescri- ptum xοπιλαινπᷣ᷑ et rT ,O70v. Pro 7 Abresch. et Lobeck. ad Soph. Ai. v. 611. p. 312. ed. 1. 10; 7 vero cum cod. Rob. Hermannus ad Aristoph. Nub. v. 1030. ed. 2. et Klausenius, quod ego non intelligo. Quis enim praeter Agamemnonem rex fuisse hic dicatur, nescio. Rex honoratus apud inferos est, quia dum in terra vivebat, rex potens erat. cf. Soph. El. 841. Itaque ego quoque σ praefero. S autem sequenti littera(H2OSOCP) facile potuit excidere. Sed haec sunt leviora. Restat multo maior et impeditior difficultas, quid sit Aο⁴όιν μἀμο mMTͤAGVTGV NSOO029 ◻, 00⁶ T G⁴αmσαοον Klausenii interpretationem lubens praetermitto. Quae quidem sententia bis verbis inesse debeat, non est dubinm et ex- pressit Droysenius: Denn hienieden warst du Känig, In der Hand das hõchste Loos dir, Der Macht menschengehietend Scepter. In quibus hienieden non recte posuit, cum Agamemnonis apud inferos imperio terrestre eius regnum opponatur. Ex ipsis autem poëtae verbis illa sententia vix poterit erui, ac mendosa ea esse demonstrat aεπκ⁴αννωω μο- 000%, quod nihil omnino est. Mihi legendum videtur: 5ασινᷣ ς*υ⁴̈ o8' 3†οσ εωσσ] ⁴αο- 01⁴μου% αμέ πμέαμ ον μ2εe᷑fsu eilOOrO" rS Säαroon: rew enim eras duin vivebas, cum sortem a fato constitutam manus tuae implerent hominumque potens sceptrum tenerent. Sortem implent manus, dum rem sorte tributam totam occupant ac tenent; xε⁴⁴⁵σα.mτν τ 5³⁴άαχ˙ov explicative additum ita ut ινιανοων proprie non satis conveniat, sed tenendi notio inde sit intelligenda, Cum illa locutione υο ⁴σ l⁴⁵εαιααννσ conferri possunt haec: xο ταο,.αmάη oOlrOp, X⁴α⁴, μά⁶e, d⁴ννεα ⁴οσσ dνανσνιιμνιανασ oapud Homerum; cf. Pind. Nem. X., 107. 1

Choëph. vv. 358— 365. Totum hunc locum sic scribendum censeo: 1 d' Bnd Toctagrei εσ †σςσναμεκνοσ, εο] l⁴er ⅜ννν dοsνςσινι μ] ⁴αοα εꝶσαα ⁴‿⁶ωι τοοτιαςαιν r6⁴οοσ ϑο ravdvres wdν Oe Se, rOG Saνυηmοοσ ασαν mᷣαιω τνπα/mννιανεσƷαρσα 6☛⁴ 6νσν ⁴ρηέιιοον. In his rei⁴⁵ενσσι οοπννιτ et οασσ ante ztναν cum aliis emendavi; de mea coniectura libro- rum scripturam ĩε Hανπηιαι quod in voto ferri non potest, in rεναισο mutavi ac post doνκιε „Gr metri explendi causa ο W* inserui, quod excidisse non est mirum, cum idem vocabulum sequentem versum incipiat. Votum hic exprimi, sponte apparet. Cum Orestes v. 341. ss. dixerit: Si ante Ilium, pater, ab aliquo Lrciorum hasta interfectus esses, gloria Jomui relicta ac liberis honesta sorte condita dlegendum puto: εκᷣναν τν έſ˙ mCme eSol Srlστσνένσνσπνα‿⁵ Qπτ εεμσαα ον. Xr.) lumulum haberes transmorinum domui non gravem; Electra his non acquiescit, sed longius progrediens: Winam ne vero, inquit, Sutb roine moenihus occisus, pater, inter aliorumn hasta caesum populum ad Sca- mandrum sepultus esses, sed prius mterfectores Lul sic perissent procul lelifera sorte, ut procul quis adddiret horun laborum expers. Quod votum cum nimium videatur choro, hic monet: 7α σασ ⁴μεν T Ar. In Flectrac oratione memorabilis est subitus ex secunda persona in tertiam transitus v. 362. o4 Xrανννπννασ very, quo ſacto Agamemno v. 364. pronomine riν⁴ significatur, quo tamen fortasse simul se ipsam et fratrem com- prehendit. Ad à,— 4 αmαƷνο cfr. Soph. Oed. C. v. 540. 6Geεαιιν ⁴σ⁷ν ο ⁴μάον

0

5„„„— 7 2 7. ⸗.

y αeλααό⁴εοσ εσιι εα⁶ρ¶mF‿οσκεο⁸ς 6SeX*SGSAd; nam recte Brunckius haec intellexit

7. 3.

vertens: donum accepi, quod ut in me conferret civilas, utinam nunquam pro- — 5. 7 w5.. 2

meritus fuissem. Eur. Hec. v. 390. cd. Herm. 2. ¶qᷣ0 Savναeτοσε mε