13

Wuemnmnm

Oreste impositum erat;, nam nunc non amplius eo loco est, postquam Electra abstulit. Atque idem munc ex Kuehneri Gr. II. p. 579. intelligo divinatum esse a Franzio de parti- culis negativis p. 18., quem librum ego non vidi. 1

Choëph. v. 213. elg Odv Vne dvreo eν ‿υᷣνοωνο ⁴. Elsi non ignoro sae- pissime apud poëtas, imprimis apud tragicos, pluralem pro singulari poni, ut ꝓlilιαοοι pro ꝙl*bog, hic tamen pluralis Gvreg mihi suspectus, est, ac requiri pulo obr'ee singulari nu- mero, quem etiam Electrae verba v. 214. postulare videntur, ubi rıνα quod ad illud pronomen refertur, necessario est singularis. Ceterum 6 ον est exoptabas, impense optabas, 66 praepositione vim verbi augente ut alibi sacpissime. Moneo hoc propter Klausenium.

Choëph. v. 222. G6 OodG sy e ουννεένπι Metri vitium viri docti diversis modis tollere studuerunt; quorum qui ĩαν tantum mendosum censerent, vel 7.νν vel ĩ116% coniecerunt; contra ex Aurati coniectura Blomſieldius et Dindorfius ediderunt 7 G 6„ OOGdevverG, quod Wellauerus sibi quoque in mentem venisse dicit. Klausenius aliam viam ingressus inserta particula d0* ex praecedente versu, ubi eam invitis codicibus cum Victorio omisit, scripsit: 0 6 Oosoeν 7¶ de“ 6 Ge rουννεσπι quae ego non magis intelligo atque eam quam dedit explicationem:„ n igilur ut cul Orestes sis, his dictis te renuntiem!? de, dg dνra. O06oV.“ Aurati emendatio sane probabilis est, sed leniori mutatione rem puto conſici posse, si scribalur: g Ov Oosœν 6 y Gσe πουννιυνσπ Orestemne le huncce esse proloqaar? 76„de est delαντι xςα accipiendum, ubi nos adverbio démonstrativo utimur. Chosph. v. 326. ss. rmσόςν re 2αα eαιeυννανν yYòos lαmς AHoreet 7G Tέν d6εQMws8n r⁴αοαανοες. Pro rO ν⅔ cum Schuetzius οlναν coniecisset, nuper ex Lach- manni emendatione Gorra scripserunt Muellerus et Klausenius. Klausenius explicat: plan- ctus de occisis parentibus mente concitala et pertirbata edlilus quaerit discrimen vindictae. At tum ex Muelleri coniectura edere debebat 2ν σe¶— Gordv, ut hoc idem esset quod Slan³ Gomnν, ut v. 59. ex Hermanni correctione: GoO G'εππσαροπσνε dαας τσαινεα ς Hlεν εν&ρααε(ubi tamen fortasse librorum scriptura Gom*, d'Srt- Gαοσανσ ,⁶‿σαν rdμαναια τσ dεν ε&ν e non est mutanda: der Ausschlag sieht nach dem Rechte(bei) manchen schmell bei Tage etc.). Mihi pro 70 ν legendum videbatur rlrav ultorem. L'dog gveεπσαοs est qualis esse debet, int. liberorum. Chorus Orestem et Electram ad caedem patris vindicandam exhortans, 7iεεεια lυe᷑roruanm, inquit, de pærenlzbus (occisis) lamenlalio quaerit ullorem, vel ultionem; ergo non debent lamentis et plan- ctu acquiescere. Pro 7⁶ post r⁴α.πέόον v. 326. Hermannus Observv. critt. p. 90. requirebat dé, quod sane necessarium est, si, ut vulgo ft, rerντν oex quadam abundantia additum idei quod xαπι⁷ο B­ siguiſicat; sententiae Lnim prioribus annectendae 78 hic minime aptum. Male igitur ii qui zeε tuentur tales locos adhibent: 6ααϊο ακαά ααανννννν‿ φσα£ς εεν rυμιμα rανο. Klausenius tamen nihil discriminis cernere videtur inter x³lr quod tantum copulat, et ε½*π◻, quae particulae simul distinguendae vim habent. ladue 7 si ab Aeschylo est profectum, 7ᷣαντν non potest patres significare, sed intelliguntur matres, ut raAνπιεοωιννπάmααα‿ εωανπν parenlum nolionem complectatur. Sic v. 413. reς †ε T6ν SRGDTGv et v. 679. T0"v veMODEGU., de malre est accipiendum; pariterque Pers. v. 241. 707G rαo t est matribus. Ilaque non est quod εᷣανπτπν hoc de quo agimus loco cum Butlero, quem H. Vossias secutus est, in Sα⁶νντν mutetur, ubi simul z offensioni est, nisi scribatur: ⁴απιπαόςιᷣ ς πάάηανασάαëνινιτ᷑ Sed nulla opus est mulatione.

3