12

MWunankmn„

reltulerunt. Mihi secus videtur; mτπν enim ad Clytaemnestram referendum arbitror, ut plena sit oratio: x0 0O% εν εςσeσ ασχν mαι ocrε Aloαςεν σσνεl. Vix enim Clytaemnestrae mentio hic poterat omitti. Praeterea ονm si chorus dixisset, non erat quod Electra eius verba interpretaretur à,ε τ☛¶m αά o⁶⁴ τ⁴ο εꝙνπαπειειεέοα αeε;

ChO6ph. v. 143 s. 70,0, ⁴ωιι m&⁴εμυηάόαμι Qο αας̈ ας‧] xelvος μηsyοσσ rrνε τννꝙωαμπηησ0Gυἀοάe Schuetzius z,c ακι doοU corruptum sentiens emendavit-ν X⁴.άασς̈¶d οάſ, idque alii quidam comprobarunt. Wellauerus post 1σαeιαοι distinctione posita ri* νσdĩDleg sequentibus verbis iungit, doãx autem corruptum putat. Klausenius nihil mutans locum ita explicat, ut nemo possit assentiri. Verum attigit Wellauerus; scribendum enim, nisi fallor, sic est: όι εμυ ⁴μεσς ri Snειι, τπ παυάmνηmσ νο xelνοαςσ αμ̈νσονσα T1ν⁸ς T1 X⁴ν dO⁴ν. Haec(i. e. imprecationem in patris interfectores) in medio pono(namque et praccedunt et sequuntur bona vola quae Electra sibi et fratri facit), pro malo quo illi fruuntur gaudio iis pronuntians hanc malam imprecationem. XGος et dον de consulto paronomasiam faciunt.

ChOëph. v. 150. lere dνπν αανααν dοαιιενον σGꝛz⁊bενυη eοσmρσσσ Equidem me fateor nescire quid sit ddπκναν ⁶e⁶αενον εemςενασ: intelligerem, si scriptum esset 6/*.μκ αμe- vov, pereuntem lacrimam; quamquam hoc nec metrum fert nec magnopere mihi placeret. Legendum lere ddαςν ακανοοιι 6σιενον, lacrimam obortam, quae prorupit, effusam.

Choëph. v. 157 ss. 710 dooαενς deυσ dναασην μνπ ακ G, A 2 Sv ⁶sOνꝙντꝙτπαιιντο ⁵υν ευ m⁵ϑμειmυαeννν Aeο⁷,] ᷣχαιέε σ αχιτέπα vννν 3 α Q Antistrophicam horum rationem acute perspexit Seidlerus de verss. dochm. p. 59. prioremque antistrophae partem probabiliter emendavit. Offendit me tamen Gοονυσσρνι νυο 2xg, cum Scythae non hastati essent, sed sagitlarii. Ne vero 2xνυεσ cum Aong jungendum putes, prohibent interposita: â σ εν ꝙομέκςοον τ⁴αφάεντονα εeν S0» S, Wl- TG⁴.αν. Nihil tamen difſicultatis vidit Klausenius; qui quod Robortelli scripturam Ix D- trA 7 A*, quo etiam cod. Med., qui Xxανυ⁄αιιτσάασσωꝙᷣν‿μ. habet, ducere videtur, probatam illam Muellero, ideo reiicit, quod Ixο˙ non sit tragicorum, vehementer sane errat, si- quidem Agatho tragicus hac voce usus est apud Atfhen. X. p. 454 d.: 0 ασισ xeτπινν 20 Ayd ³ον d Oαm⁴οσσσ ευνυ τυπφ TaT,. dAοανιαιμμνοσ ἀᷣ ι ⁴αννιαεαέι G τυ ꝙĩ‿πωνι Oσις επνσ,⁹Gο oTGO Louomσ π̈τσ ινꝑν‿mℳ⁴εασιαφ α XO&,] 09od ε ανινεκς 6e νευν ⁶υσοι IXDS G 7e 706 G 70 TOl7oν πν τπερο⁹ε- 6A†αέςοεσς XTN. Neque omnino ulla ratio poterit excogitari, cur tragici, nisi ubi non esset commodum, hoc nomine magis quam aliis multis eiusdem generis abstinendum putarint. Verum tamen quia metrum pessundatur, illa scriptura est reiicienda. Ego legendum censeo: Xxα ο Saτσν υυ έη ωοονννυησ Hoc adverbio usus est Sophocles Oenomao fr. II.(420. Df.) apud Athen. IX. p. 410. c.: 2εν ‿οσ Q ⁴ιισσάσ˙ν ευηυννιααααιςνο.— Paullo post v. 161. Klausenius recte ex Scholiasta pro altero ε2 dedit 6(,. IIlud tanto minus ferri potest, quia idem modo proprio sensu dietum praecessit. 2 A

Choëph. v. 175. 4νυ odννυ Ooëorou 6. 3eον 7 7066;— Editorum nemo quod sciam offendit in coniunctivo particulae ⁴μέν subiecto, quamquam merito hoc mirum videri potest, nisi forte ⁴ν quod alibi factum non memini, hic vim et regimen parli- culae servasse putandum est, id quod Matthiae statuit Gr. Gr.§. 606. Equidem scriptum fuisse existimo 7 imperfectum: num igitur Orestis furtim donum hoc erat? i. e. ab

1