9

WMwnunmn

nisi mortui contagione inquinarentur. Verba XOασσ— AMGαm— xαꝓlve notionem praebent poculi venenati, quod alii destinatum ipse qui miscuit ebibit, quo ille ab exitio liberatur. Ceterum quod apud Aeschylum Clytaemnestra recenti facinore non audet, apud Sophoclem, qui fortasse hoc ipso loco motus id induxit, in memoriam caedis singulis men- sibus ‿πσννοσ celebrat, Electr. 278 sdd.:— coweo 6y)εναέ σα 701G ro⁴ουιιεμνο evᷣονσ gxeεννν έοαν, ν 11076 Tl⁴τπσα τν 3,⁴ουν ειν dαοο υαασσιναηνσων̈ω̈ν τω ̈ηοοd Loπννρσυ Qα AςσσGĩꝰ,+Pséop 2&,μm eod 7G CNOIOSG. Denique, si recte haec disputata sunt, sponte apparet, v. 1369. post r⁶⁴ρμό Mεν ocp plene esse distinguendum, ut haec ad dασς referantur, non cum sequentibus verbis iungantur. Agam. v. 1388. 05„ 70 ες τω⁴ν εϑναάυντσ⁵ον socν. Recte Blomfieldius

cum Is. Vossio pro 706 dedit reνπν. Nam quod Wellauerus id improbans 006ν 7606 affirmat esse nihil eiusmodi, verum non est. Hoc enim nihil foret, nisi nihil(ü. e. ne quaquam) oc, i. e. exilium, odium civium et lapidationem. At tum potius rade exspectatur. Tore commendatur etiam voce vOv v. 1386.; tempora enim opponuntur; ne- que quisquam röre verum esse dubitaret, si scriptum esset: r6νε ε 0dev„εε ενα 710%b 59,898. Eadem harum vocum confusio est Prom. v. 913., ubi pro unus cod. habet 70. . Agam. v. 1488. v6,—; Male Klausenius post ⁴αραιυασω v. 1487. non distin- guens explicat: quis est qui testetur et ubi? Ergo τα pro ταπ dictum accipit. Notum autem est ex grammaticis(cfr. Bekk. Anecdd. p. 604., 7 sq., Intt. ad Greg. Cor. P. 141. ss., 353., 878.), æ Doriensium, imprimis Siculorum esse pro ππαιφα. II6; igitur hanc habet vim: unde hoc fiatt i. e. ne quaquam. Indidem explicanda negandi vis particulae ριααεα proprie O⁵μέν μμμιαιςα;- . Agam. vv. 1490 ss. Badera³§ ⁶lυαοασσσ⁴⁶ος Sr⁴οοοοαεσ αϑμ⁴ ταμ m◻άμωιννα Aον⁸ς Oron de A⁵ ττοο 5αιιυαν rAA⁴να OO/500%f r⁴οεσεε. Libri οοα.,⁷⁵ωιαν, quod recte est emendatum; sed cetera nondum sunt expedita. Mitto enim Klausenium. Offen- dit orok, offendit xl⁴αοεσεεα obiecto non addito, offendit obscuritas sententiae. Omnibus his difficultatibus duarum tantum litterarum mutatione et interrogatione adhibita succurri arbitror, si scribatur: 6 π◻ ϑσόα‿σ r00/.υν πικν⁴σα XOGOE T⁴0εεε qui quo ultionis progrediens cruori Pueforum gomesorum(ultionem) praebebit s. suppeditabit?, Apud tragicos ò pro de raro quidem invenitur, legitur tamen Eur. Hippol. 525. Df.: Eocos, EOGε, 0 X ,ArG †⁴ιεαις OSov. Mlxog genitivus est 4 r0 pendens, indeque ad roεενεν intelligendum ddxαν. Idem fere est igitur ac: ddαας Saaor r0/οανυοσ— r⁴έεε Saepe autem interrogationes quae relativis enuntiationi- bus includuntur depravatae inveniuntur, ex quo genere in Specimine lectionum Sopho- clearum a. 1832. edito emendavi Soph. Oed. R. 1526.: OU T19 00 3rMS TONLTGE XG rXGA εrααm; et einsdem fr. inc. XCIV.(nr. 782. Df.) apud Strabonem XV. p. 1008.(T. III. p. 252. Tchntz.) Orou T19 30νσ 0.ℳ,I NCD)dvεε Quibus nunc addo Aesch. Suppl. v. 637., ubi, idem quod Wellauero mihi quoque in mentem venit: 6v 719 (vulg. 007ʃ⁹) dvν 6⁶⁴μοσ ο εέ 6σσπν d⁴αανονπτσσ Ibidem v. 855. pro U,⁴⁴σ³ς 5 rο σιυά Xdoxαεε(Med. OrOO)dμαο superscr. 0¹) fortasse legendum NOAςσ 07 Gλ ππ ο ◻%¶κσεες.

— Agam. Vv. 1569 ss. A⁴ νπιοασmτνιαααοοσ εσmσάας ⁴μονιν r⁴νκάιν νιμ νεσmσ G⁴⁵⁵οσυ e uoεστν ἀοα] ⸗6 αμά ꝙνν επάησσυρν αeει⁵εαν πκνςι⁸ονm αμιτο. m εινινα ε

2