7

effundam. Sic Rhes. v. 790. Jeας σκοοουνα. Apud Soph. Trach. v. 919. dαακριοσν — Seo⁵ νααααα. Praeterea cfr. Aesch. Penth. fr. 169. Df.: A⁷⁶ν ιμ⁴‿τσοο πιέιαισρνα rO0ᷣ T6 ℳꝙ.

Agam. v. 1192. x⁴⁴ε ⁴ααννννν οσ‚( rdo ν½ ꝙρρα. De inepto isto Soreoe² cum interpretes tacuissent, inepte tueri et explicare conatus est Klausenius. Me quidem statim cum primum haec legebam, illa vox offendit, et iure quidem. Nam pueri illi neque mortui sunt cxeçel, neque ab amicis GcxsOel, sed revera sunt interfecti, et interfector vere fuit amicus. Primum mihi succurrebat legendum esse xπᷣꝓσει vel Sve- 4οοι deinde tamen repperisse mihi visus sum, quod ut propius ad litteras accederet, ita convenientia se ipsum commendaret. Scribendum enim censeo xαde Sανντνεςα, r009, r F6ν ꝙε*ιμ⁴σν, pluralis ut sit x60, ut vituli, vitulorum instar. Nam sicut vituli mactantur ut comedantur, sic Thyestis liberi ab Atreo interfecti epulandi patri sunt appositi. Formam r6⁶Olς habet Hom. Od. xα, 410. Eur. Suppl. 628. Df. Bacch. 737. Alibi x6οστσ⁶α dicitur, ut Hom. II. e, 162. Aesch. Suppl. 41. 309. Soph. Trach. 530. Utraque forma saepe utitur Lycophro. De declinatione huius nominis cfr. Buitm. Gr. Gr. I. p. 192.

Agam. v. 1204. rOlα/̈u- α, 0ℳʃ. S5G Aοσσν* poveu] SoτQυ Pro τ Q⁊‧ͤ⁊h¹Zh Ven. et Flor. 701 Ge. Interpretes in interpunctione laborarunt, sed quoquo modo distinxe- ris, ieiuni aliquid habet oratio. Ad veram scripturam ducit illud ĩ G2 quod meliores codices habent. Legendum: 701½ T6Xι N Aogevog ꝙoveug 6GTν, nisi malis 701&e r6LA, quod tamen longius a librorum scriptura recedit.

Agam. v. 1240.„ Ʒε&& G r DT. ⁴ν⁵α dαε⁴ερρο. Et metri et sensus vitium hic omnes fere agnoverunt. Proxime ad verum accessit Tacobsius coniiciens: rᷣννα 7. 65 d,ε.. Verum non apte Posita é particula. Lege: r ꝗ½⁶⁴οeο TSGGVTG. 70G dεεενεοομ 1211. 1

Agam. v. 1259. 74 G mεπ— 01XOG, devναασeσηνρν Hic rowog equi- dem non intelligo; nam Casandra non est in domo, sed ante aedes. Quod cum manifestum esset, quidam hoc ipsum significari putarunt. Hoc Vero prorsus contra lin- guam est. Droysenius, qui vertit: warum erseufzet wieder mein der Sklavin Mun de unde didicerit, servum illo nomine significari, nescio. Legendum Xdτποππηισ, quod nomen etsi nusquam alibi reperitur, recte tamen et ad analogiam formatum est. Sic infra v. 1597. 2olαmπο legitur, quod male Casaubonus et Blomfieldius in dubium vocarunt. Atque eodem quo ego modo etiam Henr. Vossius, cuius interpretationem post- modum inspexi, emendasse videtur; vertit enim: Warum doch zaghaft jammernd so seufz' ich emport— Paullo post v. 1261. in verbis 0? 6 61ℳ%,029 rdv, si recte habet 1Xov, intelligendum est ut 5ον,3 v, 311. Ego tamen malim eNov.

Agam. v. 1320. μ⁴ Q‿ον⁶σνε, α πασ †σ⁵pmNV SoueAGHrα. Vitiosam hic orationem Hermannus de choro Eumenidum diss. I. p. X.(Opuscc. II. p. 132.), quem Wellauerus Lex. s. v. ˙νν sequitur, sagaciter sic emendavit: d)².μ μωουσ⁶σν uειν παωμα ἀσασιν Ʒονεε.μμαασα Me tamen primum male habet xποσα particula; deinde, si plena oratio sit& ααςσ εςωσσα ⁵ε ⁴ααmσαα⁷, minus recta oritur seno- tentia: quaecunque forte tuta erunt consilia; ely autem vix puto intelligi posse. Haec aut similis causa etiam Dindorfium movisse videtur, ut ederet: OIvOGAI AS og, quod tamen non maxgis mihi satisfacit. Fortasse scribendum: ⁴⁵ ᷣἀοιω⁸-