6

invidiae deorum minuendae causa calceos sibi solvi iubet, illam non ita tantum se me- tuere dicit, si calceis indutus per purpureas vestes incedat, sed ne omnino purpuram pe- dibus calcans iram divinam incurrat. cfr. v. 895. ss. Itaque cum cod. Flor. pro Gσυ habeat αα, hoc recepto scribendum puto X σααέ ⁴α m⁴μμι. dαοοονεέσ ut proo- nomen ad dνααιονσ referatur, nisi forte hoc neutro genere accipiendum est et rolode scribendum.— Paullo post v. 922. pro Gυινααοĩ/ꝗ0⁸bοodeiv recte a Schuetzio et Blomfieldio repositum Gλμα⁴άαοꝓ‧οοεν, quod expressit Humboldtius. cfr. ad Cho. v. 703.

Agam. v. 924. 70709 0TGg. Codd. Flor, Farn. 0OTr. Haec quin vitiosa sint non est dubium; certe nemo adhuc dicendi formam potuit explicare. Klausenius ver- tit: haec de his, et similiter Droysenius: davon genug jetzt; sed hoc illis verbis inesse non potest, nisi xeo¹ praepositio addatur. Inepta est Schuetzii coniectura: raντ 0Dv Aεν obrω, cum nunquam 0ν μeέυν, sed seinper H⁴εν dicatur. Equidem seri- ptum fuisse existimo 7bν μι ας, cfr. v. 922.

Agam. v. 970. e5mνα⁴μααα ς mρ μμ αm έ◻εοςσ φ¶ευεαρb wceUεν. Flor. eρνμα 5 Sε eXrTldog omisso. Hinc ut metro satisfiat legendum censeo: So/Aνι d ⁴ r⁴ι εμι ενμ⁵ pu ecelv, opto vero ut haec ex measpe falsa ca- dant, i. e. ut quae ego spero s. exspecto falsa sint.

Agam. v. 995. Zeug αυτσνmεέτμσνσν dx dνααμl. Legendum mihi videtur Zedug dv Branev, ut hic versus respondeat verbis deκ³εςσ Ʒμπταάιαειν dςφαανυν εοσια v. 978. 79. Recte enim Klausenium puto lacunam post v. 976. statuisse. Ceterum ad illa Zeug dw kwavgen cogitandum est, si mortuos revocari in vitam voluisset.

Agam. v. 1025. 0VT0 OG⁴Mdαeν ꝙτπυ⁴ννμμ σννhmΤἑΤE ½ οερν. Bernhardyus Synt. Gr. p. 190. et Wellauerus Lex. Aeschyl. v. 700 eν ad υοααν τπν⁴ε ex verbo roleiv supplent T0, multo sane rectius quam Klausenius, qui uoœlav ad Casan- dram refert, xαοσασ tamquam praepositionem ad Svα⁵υασν m-*νν⁴eε: non est mihi otium commorandi apud hanc ante fores; quae ratio prorsus est intolerabilis. Equidem, si Bernhardyi ratio non probetur, coniecerim aut od υοσυ⁶ασνmπε‿νέμυμοι ,σς‿ν (i. e. moram) x⁴oοα τυιν, aut odro ναρνσ* εαον οσmςά mεα ⁷ρσιενν, rijde ut sit adverbium hic, Sv0GA⁵ autem ad Sd⁴ο referatur. Prius tamen praeplacet.

Agam. v. 1108. Libri habent: 76„ οα 6᷑ S r‿‿ιακοσ 6 ονννέ◻ασα vel crey e αα. Ultimae vocis corruptelam et sensus et metrum indicat. Mihi legendum videtur Scαιασαμ, cfr. Hom. II., 148. Od. 0, 293. Antistrophicum versum 1118. qui mutare voluerunt, ex parte violentius versati sunt. Nihil ibi vitiosum, nisi prima vox; recte enim Blomfieldius dedit TO1SG.NOV„dο 08 vrεοοꝙοο d4.μ. Minus placet quod Bernhardy Synt. Gr. p. 470. proposuit r.εε ορντέςα x. 6⁶⁴μαας— V. 1117. laudandi sunt, qui metri causa Pro Aν⁴ονσσς ⁵μον transposuerunt 1„ A⁴οmνοςσ³ for- tasse tamen scriptum fuit ᷣ ⁴αμ⁴ἀοον. cfr. Soph. Ai. 628.

Agam. v. 1145. 6„ ᷣ RSOAA6OSC r, dv red 0-. Irritae omnes ad- huc huius loci emendationes fuerunt, nec tamen melius res cessit iis qui haec sana puta- verunt. Mira est Blomfieldii, quem Wellauerus, ut solet, sequitur, explicatio nominis Feo- Advoug, afflatu divino inflammata, quod illud significare neque potest, neque si posset, aptum hic foret. Praeterea 5ο non potest neutraliter accipi; simplicis enim huius verbi alia ratio est atque quorundam compositorum. Ego legendum censeo: ey ε Se5ι ναννν ενυνꝙσπι³ν αα, ego vere calida(sanguinis mei) fluenta humi