Wuurnunnnnn

tius mederi; poteratque poëta, si illud vellet, Aμυάυάνπσασ αν oadhibere, quod tamen minus custodibus quam Clytaemnestrae conveniret. Aptior ad sensum est Musgravi coniectura 2à r.αοεσαα, quod idem mihi quoque in mentem venit: ne negligeretur institutio ignis. Nunc tamen minore mutatione legendum censeo: τοννυνε̈ ϑεο.αμασν dν XOovlee- -Xaα πιο⁶—ς, ne institutum ignis tardaretnr. Cfr. Theb. v. 54.

Agam. v. 327.— Go dσαμονεε] dνσνσσνσασον ενονσασαοωνσ πααασνεευεςσοσυνν Mendosa haec esse omnes fere consentiunt. Omnium quae adhuc tentatae sunt emendationum maxime mihi arridet Stanleii: ᷣ ¶ϑν 23 doεαμοveg, tamen ut aliter explicetur. Exclamatio est enim: quam beati vero securam dormient totam noctem!

Agam. v. 339. 701 ν0ι ν⁴³⁶‿ τ J*⁴ιυας 6 3 ι XVOLg. Pro optativo*νοtς equidem haud scio an scribendum sit εμις, sicut αουσασςσ dnπννηοαας, ANOSClG, O10Soa. et similia post finitam orationem vel narrationem adhibentur. Cfr. Prom. v. 686.: XMSG 7. xoααναςένα. Cfr. Sophocl. Phil. 620. Br. Ai. 480. Optativus fortasse ex sequentibus verbis r0 εν οασσα⁷ originem duxit.

„Agam. vv. 537. s. 95„dο rεπτιιαρσσαασ v..˙☚̈ τνό ν οαρ̈ᷣ ⁸+ονουρν][⁴ uεν NMeseten ererde Sern,] 76,& αντ⁸ XGr⁴ος In altero versu Stanleio auctore ab editoribus H ut otiosum mutatum in dν, quam particulam sane linguae leges postulant. Unus Klausenius librorum scripturam revocavit, quam sic interpretatur: quae vero in longo temporis spatio contingunt, partim laudes, ut quae feliciter eveniant, par- tim autem parum probanda(dicas). Ex e Léecev solam dicendi notionem in alte- ram sententiam sumendam esse. Quod ut fieri possit, durum tamen hic est. Praeterea pri- mum non abesse potest ày particula; tum rανϋισα νᷣ τπμέ ⁶οοσναω non est: quae in longo temporis spatio contingunt; deinde eurTer SNety male sic explicat, quasi scriptum sit eurεετι SXOvα vel Go eur. 5M⁴orα, quod prorsus est diversum. lam ut quid mihi videatur proferam, primum vrG vitiosum puto, et offenderunt in eo iam Stanleius et

7*.* v Abreschius, non bene tamen illi emendantes. Legendum mαα, quod generali huic senten-

tiae bene convenit: omnia longo tempore partim recte quis laudaverit, partim reprehenderit; nam praeter deos nemo semper beatus et incolumis. Tum ut dv particulam, quae omitti nequit, inferamus, legendum puto- æ⁴eντα ο 4* woν οον r& ⁴μέιν½ τꝛσ⁴‿νενι μωαιεeενσ nam dν praepositio hic et addi potest et omitti. en autem est i. q. 60Gc vel doαmαoοß, recte, ut nequaquam haec vocula abundare dici possit. Omissam vulgo dv particulam ne quis defendere velit afferens Cho. 841., Agam. 1135.: ille locus recte emendatus est ab Elmsleio ad Eur. Med. 416. p., altero autem legendum mihi videtur veo*νς 6 0 1¹⁴ ‿εο Ne vero quis Agam. 538. scribendum censeat α ³ ε&ν x. ³o. r⁴ ⁴μεν τα ε 6s dAv efr. Matlhiae Vr Gr. I.§. 47. p. 145. ed. 3.. Agam. v. 920. s. G 7016 d A. 6εμκμνοωοσ ο̈ιοσνεέσeν Seν] εν:σ xOσνεεν πιιιαμάσ σ 5AιιS Sogç. In 701 de libri consentiunt, revocavitque Dindor- fius, post xο⁴ς v. 919. plene distinguens. Quod me fateor non intelligere. Nam 70⁄9 hic neque pronomen esse potest, cum his, neque cum OLOp 6Gν inngi, ut Dindorfius hunc locum ut corruptum necdum emendatum in medio relinquendum putasse videatur. Plerique recentiorum cum Heathio scripserunt ν½ τρπαε ad doεαμααςα v. 918. referentes, et υν sic sane poni poterat, ut v. 1324. rO⁴ι SXe„eν 6 v 8000B7& Siꝙpez, Theb. 855. O1XMAOSe G G6dοlν, Pers. 741. ☚ UQῦeOď 6ννQσ,N Gꝓο Mρ⁴ααμμ cfr. Ellendtii Lex. Soph. II. p. 763. Eur. Herc. F. 1383. Barn., Rhes. 442. Verum Agamemno quamquam

„