3

Wᷓahauunnnnn

moneo, ab initio multo plures harum fabularum locos hoc modo traclatos proponere mihi in animo fuisse; sed cum, quod programma a. MDCCCXXXII. a me editum est, Specimen lectionum Sophoclearum continens, ne iis quidem viris doctis, qui inde ab illo tempore Sophocleas fabulas ediderunt, neque Ellendtio innotuisse videretur, et qui semel cius mentionem fecit, Lobeckius ad Aiacem I. p. 486. coniecturam quandam meam non recte rettulisset, Seidlerus autem, Max. Schmidtius et alii quidam viri doctissimi honorifice de illa mea opella iudicassent; ne iterum biblio- thecarum scriniis scriberem, hanc scriptiunculam honesto cuidam bibliopolae divulgandam per litte- ras obtuli; verum cum is, quod aliorum experientia edoctus in tali negotio futurum propemodum jam praevideram, suis id rationibus non conducere respondisset, ac ne alium redemptorem circumspicerem temporis brevitas impediret; Jaboris frustra fortasse suscepti minuendi causa maiorem fere partem eorum quae paraveram suppressi. Nihilo minus opto certe, ut haec scriptio plures lectores inveniat neve idoneis et iustis iudicibus, quorum monitis libentissime aurem praebebo, omnino improbetur.

Scr. Posnaniae d. XV. Febr. MDCCCXXXVII.

AGCAMEMNON. v. 79. ss. Well. 71 I ren„ vο 00 G, ꝙνXGGo aGn ⁴πιαόαόαο- oενςι, ονοας μεν dο— œreεμέοι ⁴.ι dsν οεioσ νακο Nεονσησν Aαααενεε Prima huius loci verba dedi ex Med. coll. Weigel. et Ald.; oαι οeέν⁶⁸ habet Guelf.; 0 ν ο⁸σ Med. coll. Salvin., rlοαν*ηο Rob., roiν⸗νέ»οσ Flor., I&rreo„ Turn., 7 VrSO)ν& Farn. et Vict. ex Triclinii, ut videtur, coniectura, quam Stanleius mutavit in 76 ₰ dr ον, quod recentiores plerique receperunt, nisi quod Blomfieldius rectiore accentu dr eG efr. Etym. M. p. 116., 7., 15. At huic coniectu- rae repugnat v. 81. delcν, cuius loco ne dοεıνoν reponalur metri leges prohibent. Klausenii scripturam 708. drεονοοmςσ totiusque loci explicationem nemo, opinor, probabit. Masculinam nominis VrrsH)ος formam et antiquiores libri omnes significant et sequentia postulant. Ac si a perperam scripta altera vocali pravaque verborum distinctione recesseris, vera est librorum seri- ptura, modo interpunclio mutetur. Interrogative enim scribendum: 70 Vr eo„ Gσ ꝙK- X⁴‿ςος X0τπGR—5Oμέι; ut sequentia verba: 0αάα G A⁴εν ουςσ σm‧ερμρν, τό̈dd dde ⁴οσαν υις ⁴άιααανον dXœbvet responsum contineant. Vix est quod mo- neam 7ε in ⸗ν e—μιοοσςα respicere ad prius illud ré in verbis G τQ„⁴̈ meꝛ²ςασ⁹ς X. v. 76.

Sicut hunc locum interrogatione inducta emendasse mihi videor, sic fortasse etiam alio eiusdem carminis loco, vv. 205— 210. similis ratio ingredienda. Leguntur ibi haec: xοσ e‿⁴eνμσν⁸ς Yëννια S⁴μιιάρας d εμον πάωαισανκέισαιο do Suνœla rοονσευνοι & Aeαμιααοοσ ο- mm rεοιοοσ εέꝓπαιιιι tμιιαμιαν ˙ αμ⁴ 8„do eln. De his ut iudicari possit, et quae praecedunt vv. 199— 204., et quae sequuntur, consideranda sunt. Inducitur Agamemno dubitans, utrum Calchantis vatis oraculo obediens, ut Dianae ira ventique placentur, filiam sacrificet, An expeditionem potius omittat, sed ita ut, quamvis utrumque magnis cum malis coniunctum sit, tamen ad alterum potius inclinet filiaeque salutem praeferat. Verum hoc esse apparet ex ipso sententiarum ordine: HBaoelo. A⁴ 8ε 9 o v0 1) xνισέ̈έ˙Hαά Baoiα 5. ę*

1*