17

Hermannus contra, cui Bothius astipulatur, sic: parum ipse investigando proficerem, nisi aliquid indicii reperirem; et similiter Erfurdtius: nist aliquod haberem indicium. Haec explicatio quamquam locorum ubi 1 60 participio iunctum, invenitur feré omnium ratione commendari videtur, hig tamen toti orationis nexui est contraria. Nam si recte Hermannus vertisset, Oedipus habere se et reperisse, aut certe in eo esse ut reperiret indicium aliquod significaret; quod multo secus se habet, cum totius rei prorsus sit ignarus. Sin vero vestigium facinoris illius aliquod aut deprehendit aut de- prehendisse se simulat: qui potest eam quam ingreditur viam inire, quae nihil eum compertum habere ostendat? Atque ipse modo vel interfuisse se illi caedi vel comperisse de ea quicquam diserte negavit v. 219. sq.:

d* εεeνο αμςνντντου Mυ νν 4: 45ed,

Eeν εᷣ 700 xοανιμέςντοο,. causamque deinceps addit v. 222: Poredes Tao dorg elg doruς 1.6. Verum nec haec verba: 03„do dν Hαα⁴eν Iνειον recte intellecta mihi vi- dentur. Quod ut appareat, etiam propius haec inspiciamus. Ecdlicam, inquit, ignarus eius rei et e;pers facinoris, nam parum ipse investigando pPro- Rcerem, nisi aliquid indicü reperirem. Enuntiationes causales indicativo temporum historicorum cùm dv particula expressae et particulis y„dο aut&rεει iunctae praecedentibus plerumque cum praemissa sententia ita cohaerent, ut haec in conditionem possit mutari huius formae:&l 0570 A 7, hoc nisi ita esset. Conditioni igitur positae cum veritas repugnet, nec id, quod in enun- tiatione ei subiecta dicitur, potest locum habere. Ac plerumque quidem conditio illa ex praecedemtibus est supplenda; interdum tamen exprimitur; quod si fit, apparet eam non posse priori illi enuntiato, quod causalem enuntiationem antecedit, re- bugnare. Utriusque generis exempla Sophoclea videamus. Oed. Reg. 82. sq.:

dX⅛o&l ακ⁴σαι ⁴μέιννεꝓπ‿ρᷣς(Baluei) od„Addo d⅜eν εμκἀαοσα

oburεσσ ν elo xοαꝓνα⁴αᷣνονσν ⁶ϑέςρσρ⁸. 5