15

— v* c„ 2. ib ¹ 2 7. erbis quod òe primariis notionibus»Oσmποσσ hOt&ν αοπα zarocatg est postpositum, cum saepissime coniunctiones ita collocentur, neminem, opinor, offendet. V. 196. vix potest dubitari, quin Hermannus recte ⁶ol in os

mutaverit. ane—.

ErEOII. vv. 226— 28.: de

riuu ydo ror dv, gela„evXa,

aisgodon geouèaon grog,

Tiνν ροσσνσντι αοα; Vexavit in his interpretes dativus; et Hermannus quidem reiecta Bjomfieldin explicatione ipse scholiastam et Brunckium secutus sic interpretatur: quo enim, opportuna afferente, aliquid audiam? i. e. quis ita opporinne sentit, ut utile quid ad me consolandam proferat? Insolentius So- phoclem iunxisse verbo dαονεν dativum, quia in eo lateat significatio verbi wel Seo Jat. Similiter Matthiaeus Gr. Gr. p. 722. Verum audacius et du- rius hoc mihi videtur, recteque Bothius huic rationi repugnat, tolerabilem tamen nec ipse afferens. Aliam igitur et faciliorem interpretationem circum- spiciamus. Equidem dativum in illis verbis eiusdem generis esse dixerim, cuius in Antigonae v. 904.: reriee 3 alroο οσ ⁸ευ m⁷σση 7019 ονοι σ 25. Cuius recte sapienlis iudiciop ut haec sententia prodeat: quis enim ea mente praeditus me utile el quod consolari me Possit veshun audire

3

iudicet s. censeat?

—

ELECII vv. 1003. sq.: 8 ni dα, πω χᷣσ reipoovrs% Auu ew xo arGε,εν e ιιντwbw CGxougerac. Myue

Wermangus explicat: cave, ne, si res male cedat, maiora nobis

7