14

particulae positionem recte explicavit Hermannus; artissime enim coniungenda

sunt, non interpunctione disiungenda verba: dνοα— eσνdee ανεινν pro dvνοε 0 ye Gm.. Quod vero Dindorfius nunc dedit deνέςονν, valde equidem vereor, ne formae huius nominis non syncopatae in trimetro locum habere non possint. Certe apud Sophoclem omnia exempla in lyricis carmi- nibus inveniuntur. Sunt autem haec: dvéOeg Phil. 709., et vocativo Trach. 1011., dνκιοσ Oed. Reg. 869. Ex Acschylo nullum exemplum Wellauerus attulit.

ELECTI. vv. 194— 97.:

00ε τ⁷ν⁴ἀςν ναστσαό⁴,

01½0% ⁶νι εμ φνvνμ τυάαισασαασ

re Od rαμααν dνaα

pevdν οσσια⁴εν ,yG. IHermaanus, refutatis aliorum interpretationibus, vv. 194. 95. ipse sic reddit: lamentabilia Juere, quae dicta sunt in reditu patris; lamentabilia etiam, quae dicta sunt ubi thalamum est ingressus.„ Dicit autem po- puli lamenta, qui quod non occultum esset Aegisthi et Clytaemnestrae adul- terium, iam in reditu Agamemnonis sortem, quam ei paratam praesagiebat, lamentatus sit, mox autem, perpetrato facinore, etiam magis doluerit.“ Non possum equidem huic rationi accedere. Non de populi lamentis hic sermonem esse puto, sed de ipsius Agamemnonis, ut huius αυι⁶ ινέκισσἀ‿ sit intelligenda. Construendi autem illi versus sunt hoc modo: olxrod ⁴μειν α, ore vd- Gr0να, oOixrod dé, Ore d&ν νκτσασ rτο. ot=. dvur. Yev. GO,. xαl., hoc sensu: lamentabilis fuit Agamemnonis clamor, cum in reditu, lamen- tabilis, cum in cubili paterno ei aeneae securis adversus ictus illatus est. Inest his quaedam gradatio; lamentabilis enim fuit eius clamor, quod in ipso reditu, atque adeo in thalamo paterno caede est exceptus. In Poetae

b