5*

Col, vv. 26. 150.; de F Eur. Hec. 1013.: xoð σαα zi ν ευυνπηαςσ 7 xOUPGAGꝙ έ&ꝙοαις Plat. Rep. III. p. 396. B.: οι ϑεέ lroue Ioruerisovras Xα τάα οW, Kueihingus x⁴ xorαο oqoðvras Xα Ʒ⁴ναάαν ναν Xυᷣꝑo DCGA AG Hoovrd xX⁴ rG⁴νορη³σ Aνι r⁴ Toυανι:νυάα 7 dαμυνισ᷑Qχ̃χ ⁶. Prae- mittuntur vero illae particulae notioni primariae, nisi quando aut enclitica, ut hoc Aiacis loco, aut levior particula, ut Oed. Col. 150. interseritur.— Mus- gravii denique- emendationem v. 178. et facillimam et ingeniosissimam cum aliis quibusdam viris doctissimis et veram esse existimo et paene necessariam propter membrorum concinnitatem: lσeν⁴³ε vixας εαονσνν μαotν et d⁴ο 00¹G EM⁴iHm,o⁴αlς, quorum alterum dempto adiectivo nimis nude poneretur. Atque eodem modo legisse videtur scholiasta, sic explicans: A0α 08v, ꝙngl, XGοιιυοιομέμν σO ‿ἀ vεακιν ονσν ναα derααε od&déaτο ic vlunc, „rdr υνQνuoνQO△ωꝛ ◻α mo.5 SG; quae meam explicandi ratio- nem eo quoque confirmant, quod prior totius interrogationis pars, prorsus ut ego volo, bipartita accipitur, non, ut vulgo fit, tripartita. Quae antem paulo post illa scholiastae verba in cod. Laur. leguntur: el EXGφσmσοαόσ dm τκυσ 70 ꝓpeuoεσαα, manifesto ad diversum auctorem sunt referenda. Qua vero ratione viri doctissimi tuentur vulgatum: I,&α mυνσην εμναἀαοιν λενσeεεσα 6Gοσο—σ eIr SXGA†&ꝓʃ1*ονασς, eam certe duram esse, nemo, opinor, facile infitias ibit.

. MAC. v. 194. sq. Hermanno in verbis: AXN Avo εε 6ονυωυν dxoν ⁴ααςαν 3 orneicet rrs 7³⁶ν dνιρ ◻α, iungenti Crou oré reddentique ubicunque tandem equidem nequeo assen- tiri. Nam cum chorus Aiacem in tentorio sedere sciat, non potest generalis

esse sententia. Nec vero magis probo Brunckianam interpretationem: br

nimis longa haeres defius hac anxia mora; ubi praeter perperam intel- lectum dνννες σφονφ, quod recte explicuit Hermannus, xoτε omnino est 5—. 2