— 21.—

Verum non nimium audere mihi videor, si huc referendum esse censeo Aja- cis fabulae vs. 1357. quo Sophocles Agamemnoni roganti: Nο‿ν mνποεε τωισσααυιασα εν‿ 90„ d' lder veνr; Ulyssem respondentem facit: vixſ pàâ deετν mνμ rig&ꝓαs molu. Mentionem hujus versus facit Eustath. II. A. p. 842.adjecta hac explica- tione: αυέον τ π dvri roũ νƷ2οονν ⁴μe⁷σέςεν ve⁵ſ réraxrat, quae a plurimis interpretibus probari videtur, ex quibus nonnulli silentio illum locum transmise- runt. Eustathii autem explicatio nulla est: nam nihil explicatur eo, quod alterum pro altero positum esse dicis, nisi causam afferas, qua id ita fieri posse appareat. Summo igitur jure Herm. eam interpretationem malam appellat, cum comparatio jam in ipso verbo ixäy insit. Ut in iis, quae paullo ante a Soph. posita sunt, 1353 roν ρεμων mιαυιφαενοο genitivus recte adhibetur, attractus ille quidem signifi- catione, quae non differt a 1ν glαeν σσάσν, ita hoc loco cum Sophocles viu vâg deri ε i εννρρας νν dicat, structuram verborum talem format, qualem cogitatio efflagitat, quae animo scribentis obversatur: xox³ν„0εαισςσνν νσ αeςν εωꝓν εμααοι Föēετ oiν. Est sane insigne attractionis genus, quo evincitur ita ut contra nihil dici possit, Graecis poetis potestatem fuisse verba collocandi ea ratione, quam sensus et cogitatio verbis adjuncta requirunt, non observato usu loquendi, quem singula verba alias sequi solent.

Eodem modo verbo zeννεαν additur genitivus, ubi signiſicatio„praeferre, potiorem aliquam rem habere,“ cogitatur. Oedip. Colon. 641. roroe⸗ Odtoug J!⁴αιμάε‿σσο τμιυασηνι τρμναωαα. cf. Oedip. Tyr. 640. dvorν doοeνας uνoν. Neque injuria hic achunxeris verbi εοεαςαα usum. Phil. 1100. 2rε v αασqX—φα350⁶2˙;§α roð Adονοοσ‧ dααμονοο ldoν τ ⁴dxνιον(ere-?). Et hoc loco tandem explanare possumus fragmentum deperditae fabulae Philoct. ad Troj., supra allatum, òαeρ⁄ς ⁴⁶νο ςν mτ⁴απη Sαρ̈υνοιαας αμανꝛ nam genitivus positus est propter similitudinern locutionis, qua utitur Soph. Philoct. 520. λm υQJ¶jjc»ou et 876. Soijc re α ϑυςαοωσσα⁵αᷣσςσ*σόααων.

Attractione explicandum esse Wunderus recte intellexit Oedip. TPyr. 234. 7 d''ανò σάοσωαοε u‿ rig&tlalov detgag dndeε roνπ* Xdurod rdde dx dνν⁴σε dãcœω raea 7O* νεμεειυν εμμαασ, ubi deloac Sophocles cum genitivo conjunxit, quod sensu verbi xijdeodασν usurpavit.(cf. ibid. 1060. eIreo τι ο σωάατο Stν ½νi dε⁴. Sed in iis, quae proxime sequuntur verbis explicandis non recta via Wunderum procedere puto. Oedipus ei, qui, cum occisi regis interfectorem noscat, eum non