apte conferri possunt. 925. 14 rba ν eOd Ʒααἀςρςα oν Zhvd HOαλεο—α, 719 dνιςσνν dyνανανν rα³ddg unνσαας, 180 o?rog nυτονσνυυ εσάωυας oνιιαωνν odνςενοας Toreος, 751 110 Ʒ&στιυνυν τ νεονν εεαᷣedν rou roGννν tνν να rb νον σααo noueic; et imprimis 255 sqq. ³ r6³* vƷy)½⁴μ̈½%( 6q/ zirgb eoe, 05 2„08 A„6ν ⁶ εꝓνοντος olœe ³μ⁷ λπ‿³‿οσ jſ dαeμαν dms³ανς mπσν. Hermani ver- bis:„Qui vel leviter gustaverit Graecam poesin, non dubitabit, quin ιυoνeρμον Antdog conjungi debeant“ opponit Wunderus haec:„Insolens haec locutio ahrς -trvονα est, quae non defenditur locutione, qua usus Eurip. Hec. 362. est &eναeνννκννν οαυτοοον i. e. dydꝑνννν roν σσοοοεν. Cum tam multa a Sophocle nove dicta sint, ejusque ars in adjectivis compositis usurpandis tanta sit, quantam vix in alio poeta Graeco invenias, vehementer cavendum est, ne ut insolens damne- mus, quod nove quidem sed recte tamen dicitur. Iam Aναςσ σιαιτιϊνοιιο est&πνπέσ -iτονν% νεέμρμαοαασα spes quae victum praebet, quod cur insolens sit, equidem non in- telligo. Insolentiores profecto multas locutiones in Soph. fabulis invenies, quas omnes cum hic recensere et longum sit neque hujus loci, aliquot tamen apponam, quae in promtu sunt. Electr. 841. O?Oa„dο ναάκ nmσ⁴ςσευν Xασοσετοσ g9 νααι υρςεeνντα νυννννσννν νκαἀά»d dnd alag- n⁴λ ννς νοσ eςσσσ, Ajac. 623. nαmeααά⁴, FvrOo„οσ ααςσς εαι s ¹ρπα zέeτ, El. 1104. i¹α Ody ν dεαέν ν roνπςα Ʒα ꝓgdσσαεεν dν*τιμμένσνντννοοϑεμυνιννινν ναοασιανν Ajac 872. ⁴υ ε αςσmκάηο „6n Ov dlltæαy, Electr. 857. ⁴έμισσισ εmη⁵⁵ωσν έτ οτ dmπιαντ⁵εαςαe doot, et Antig. 786. in suavissimo carmine, quod amoris vim praedicat: εοοσασ- pocurãc d ννυν˙εσσντιοο εꝛν³ τm᷑οονινοοασ αzateo sunt drl³α 1νν ν dορνι νερμανv. Alterum quo Wunderus contra Herm. utitur:„Nunquam ita duae interrogationes in unam conjunctae reperiuntur, quemadmodum hic factum statuitur, verbis, quae cohaerere putantur, αυτνιν εννια³ς voce eεω inaudito modo a se invicem distractis“— neque vere dictum puto, neque ei quam nos instituimus verborum structurae repugnat, praesertim cum nemini ignotum esse possit, ma- gnam Graecorum poetarum licentiam esse in ordine verborum constituendo, nonso- lum ubi chorus loquitur, sed etiam in dialogo, cujus rei unum exemplum sufficiat, cum centum afferri possint, Soph. Oed. Tyr. 51. àAX* àogalete riνο dvενϑισασον nXtv. 50νονο ỹᷣxαϑνο α⁴ 1*ν 6ν ασι ν ννν εαάςοεεσνε ⁵μρμα, ai aνy loo0 Peyod.

Sed ut nos ad ea, quae hoc loco consideranda proposuimus, refera- mus, satis apparet, non sine causa idonea genitivum verbo rvyxdvety additum