— 15—

α σο ι˙ν υνν dννοο ν d roεe‿ og. IIaec verba cum in memoriam re- vocent Soph. Phil. 1090. 10˙5 zore reu⁵ςαμααα ⁶ευτον⁶σμον μμεε τ⁴εεων ϑeeεεος; quem) versum nondum recte explicatum esse existimo, in transitu hicmeam mihi sententiam exponere liceat. Primus Hermannus, qua est ingenii sagacitate ct poetarum Graecorum cognitione, distinctionem, qua prius ab editoribus verba 6evν SAtεdos ab antecedentibus verbis secernebantur, tollendam esse vidit red- dendamque Sophocli elegans illud interrogandi genus, jam Homerico ziνα ονεέν 2-ααοᷣη notissimum, de quo cum praeter alios viri doctissimi Heindorf. ad Plat. Hipp. maj. p. 166. Seidler, Hermann, Wex ad Soph. Ant. init., Reisig ad Oedip. Col. comment. crit. p. 306 sq. certatim disputaverint, nihil habeo quod addam. Nos- trum est, exquirere, quae et qualis sit genitivorum in Philoct. versu constructio. Ilermannus, Schol. interpretatione dnν πναςν ⁸εαem³ς probata, genitivum 1mQνα⁶ος non ad zeigzoua' sed ad ader refert et hunc verborum ordinem constituere pu- tandus est: νκeνοο reiεααα νεκν σιονινανm. Equidem non dubito, quin Soph. ita dicere potuerit: nam etiamsi raro genitivis substantivorum, qui ex vo- cabulis locum indicantibus(roũ, o?, a6eν Kc.) pendent, adjectivum addatur, tamen id quod raro fit non statim damnandum est. Lodem modo Eurip. loquitur IIec. 1285. d, Soον ταe νσ vνσάων εενωꝛ αειτν εκραerere aoα; et ipse Soph. Phil. 256 Exxddog vic νια: sed sententia verborum, qualem Hermannus Philoctetae tribuit, non placet. Nam si genitivus roũ cum zeuννμαααάηα cconjungitur, Sophocles haec Philoctetam loquentem facit: Quid nanciscar et qua spe? Cum autem prioribus jam verbis: 1ν ν 0m0̃ åHd 1/Ʒ&TO6 αr Jα oταά(quid mihi futurum erit?) Phi- loctetes exclamaverit, non est, quod eum candem sententiam proferre statuamus. Imo hanc verborum structuram esse persuasum habeo: x ⁹εν τενmςοανμαι αντονιόο 2A⁶s rivog, ita ut aXzidoc ad rergoαᷣe et rérog ad SAπιος referantur. Cum Philoctetes exclamaverit, nihil sibi futurum esse(quod dicit interrogatione ri nor, μα⁷o uαeν ιιμαάιο ⁶στsα³) ne spem quidem sibi alicujus rei futuram esse addit, duahus interrogationibus conjunctis: unde sumam spem cujus rei? Duo genitivi(2àπαοs et 1 οο) quorum alter ab altero pendet, neminem offendent, qui poetarum Graecorum orationem cognitam habeat. Vide hujus fabulae quae

*) Assentior enim Seidlero(de versib. dochm. p. 26.) in é&ora et 10,„ν nem versus esse, id quod jam gravis in utroquc loco interpunetio demonstrat. Versus qui antecedit, glyconeus est una syllaba auctus(hypercat.)