22

Itaque non intelligo, quid obstet, quominus prima et propria signiſficatione ab Aschylo usurpatum esse hoc loco vocabulum dirhe censeamus. Et for- tasse possum etiam oxplicare, qui factum sit, ut diıac incorruptum quidem hodie in codice nullo uno exstet. Videtur igitur in illo libro, qui fuit com- munis fons codicum Aeschyli quos habemus omnium, scriptum exstitisse AHTAX, exortum id'e perversa y litterae pronuntiatione, sicut v. 103 in cod. Reg. N. e*—+ρelirav exaratum est pro ssgal*ay. Cf. Koen. ad Greg. Cor. p. 402 sq. et Dorvill. ad Charit. p. 617 et 634 sq. Quum autem arag qui- dem, quod servatum est in cod. Mosq. 2., nihili esse correctores intellige- rent, in eius locum dörãg voc. ex Homeri lectione ipsis notissimum substi- tuerunt, facile hoc omisso greza posse explicari opinati.

Vs. 134. Ii‿ ν α 1oνσοέυνειυιαι ο. Adnräc illud, de quo loquutus mo- do sum, Seidlerus ortum esse depravatione nominis Ayroid censet; Arτονω reaiu autem, quod nunc in libris habetur, quum margini olim adscriptum fuisset ad illud deae nomen explicandum, postea eiecto genuino Ayroiç in verborum seriem irrepsisse. Valde quidem ingeniosa est haec sententia; at nihilominus non ita, opinor, vir optimus statuisset, si ullo pacto verba, quae in lemmate posui, in suam versuum digerendorum rationem quadras- sent. Nam primum et codices in his quidem verbis exhibendis sibi constant et metrum ea suppeditant, quod quinquies iam hoc in carmine poeta usurpa- vit, vss. 113, 116, 123, 128, 131; deinde eredibile est, potius Anroëc Sνy⁴ ryo vel simile quid, quam poeticum yroysveia explicatorem adscripturum fuisse, et postremo, si vera esset Seidleri sententia, œrννν genitivus aeque esset in explicabilis, quam œröycy dürd«. Itaque, si usquam, hoe in versa poetae manus in iis, quae codices offerunt, videtur agnoscenda.

Vs. 136. Aorssu gilo. His quoque de verbis aliter iudicandum esse arbitror, quam Seidlero visum est. Neminem ait non videre,„verba haec ex v. 140 male hic repetita esse.“ At non vidit tamen hoc Schützius, cui (ad v. 140)„haec repetitio magnam videtur habere vim ad absolvendam ani- mi terrore gerculsi speciem.“ Certe vix haberet, opinor, Seidlerus, quod opponeret, si quis non hie sed infra verba haec male repetita esse conten- deret. Nec negligendum hoc est, ita hoc in carmine invocari fere deos, ut Praeter titulos(ut ita dicam) eorum, nomina ipsa nuncupentur; ef. vss. 120— 23; et tantum non omnes bis invocantur; ita Mars vss. 101 et 125, Minerva 120 et 147, Apollo 131 et 145. Revera igitur verba dereéu gila utroque loco genuina videantur. Aliquid tamen ego quoque peccatum hic a librariis esse