14

tuendum erat vel non habita metrorum ratione, quia longe est fortius eo, quod in libris habetur. Sed zalaixé quoque numeri bacchiaci gratia vi- detur invectum esse, qui quidem numerus evertebatur seriptura zααιαανονν Aloec. Etenim bene antiqui iam grammatici cognitum habuerunt, non raro nominativum vocativi loco poni; vid. Greg. Cor. Schaefer. p. 117. Et ita quidem omnia habere optime videntur. Est autem praeterea paucis di- cendum de forma dochmiorum— ααό̈⁴ oy radαe—„9ov T dy rsdy, qui quidem fortasse non nemini displicebunt propter productam anaerusin, quae eadem extrema est vocabnli syllaba. At in priore versu producta anacru- sis inde excusationem habet, quod prima arsis soluta est; cf. Herm. elem. p. 245:„Soluta prima arsi, quo facto offensio abest, saepissime anaecrusis producitur.“ In posteriore autem versu hoc quidem modo numeri asperi- tas non potest excusari; exemplis igitur erit demonstrandum, neque ab hac dochmii forma tragicos prorsus abstinuisse: Eur. Jon. v. 796: a— ε EMarioc, Herc. Fur. v. 897: πα πααόσσ σꝓτσαεσνια— arder. Plura nunc non sunt in promptu; nam tales versus, quales sunt 6 Aasoriov Vel ν—νι ττε geν vel qeν‿σ‿εν τανν ενεμαινlo opponere, quia in his ob naturam vocularum, quaesunt in anacrusi, ultro vox ad sequentem syllabam properat. Sed quid opus est exemplis? Contendo, consulto poetam adhibuisse hic asperitatem quandam numeri. Nonne enim versibus hunc in modum compositis paene exaudire videmur virginum vocem fletu ac planctu identidem interelusam ac paene suffocatam?— Cacterum simili arte effusi moeroris efſigiem Sophocles ex- pressit, sed orationis magis quam rhythmi forma, Oed. Col. vv. 1717— 22, ubi ef. Reisig. Comm. crit.—

Vss. 104. 5. Osol*ντσσηπ⁶Q0»S9. Ir Ire rdyrsc. Hie quoque locus mea sententia depravatus, fortasse etiam mutilatus est. Et primum quidem ne- due νυισοσοmnecque rαοιeσπ hiec ipse poeta seripsit, sed quod est in ipsis praestantissimis duohus codicibus, Med. et Reg. L., quibus accedit Reg. P., ³ 60½Q Cf. de hac forma Lobeck. ad Phryn. p. 681. Est sane haec voeabuli forma itarara, ut fortasseuno tantumpraeter hunc loco reperiatur, Pind. Ol. V, v. 21, ubi est: Gπτ⁴αιαοε α⁴. Sedtanto minus pro subditicia nostro loco ea poterit ha- beri, praesertim quum caussa etiam videatur apparere, cur istam formam poeta adhibuerit. Etenim si comparo, quae Boeckhius disseruit de metr. Pind. p. 284 sdq., non possum, quin statuam, carmen hoc aeque ac Pindaricum, in quo eadem forma comparet, ad Aceoliam cantatum'esse harmoniam. Cum autem Aeo- liorum indoles carminum in vehementia quadam ac tumore cernatur potis-