13

ann. a) et, quem citat, Choerobosc. in Bekk. anecdt. p. 1190. Quoniam igitur Aowy et Moy Graeci dixerunt, consentaneum est, vocativum quoque non Mosg solum sed ᷣoe quoque sonare potuisse, eodem modo, ut etiam d n,οσσςερρ„ Oοαστοsνiν, si Choerobosco-fides est habenda, Attici dixerunt. Sed proelivius etiam non potest non fuisse huius quam cuiuspiam alius id genus nominis vocatirvum secundum primam deelinationem formare, quum hoc nomen non aceusativo solum, sed a poctis quidem etiam reliquis duobus casibus ad hanc declinationem esset translatum. Sie genitivo Moeo usus est Archilochus, frgm. 26 ed. Liebel.: rαντ⁴³α 08 uenooνon, citatque Eusta- thius, qui boc fragmentum servavit, adeo Aoov formam. Videtur sane hanc quidem ad illius similitudinem ſinxisse Eustathius; Aceo autem ipsi Home- ro tribuere, II. G, v. 213, non dubitayit Aristarchus; unde liquet, nequa- quam apud solum Archilochum hanc genitivi formam antiquitus exstitisse. Dativum denique Moy, uno Homeri loco, II. 9, v. 112, et scholiastae agno- scunt, codicesque quotquot collati sunt ad unum omnes suppeditant, et edi- tiones antiquae praeter Romanam omnes exhibent. Quocirea maximopere laudandus mihi Wolſius videtur, quod in editione secunda hane formam, tanta quippe auctoritate stabilitam, restituerit, licet nusquam alibi ea exstet. „Ea est enim“(verba sunt Hermanni ad Oed. Col. v. 1441,)„virtus sermo- nis poetici, quod non uni est formae adstrictus in iis quidem verbis, quae non prorsus ab linguae cuique generi carminis aptae natura abhorrent.“— Quod si revera non alieni a poetarum sermone genitivus Aoeo et dativus „for, accusativus autem or vulgi etiam ore frequentatus fuit, num po- terit quis mirari, Aeschylum, vocum formarumque reconditarum sectatorem, in carmine melico, eoque pro natura sua musica(vid. ad v. 104) ad inso- lentiores formas prae aliis accommodato, adsimitudinem'oε, tor, Aom formarum vocativum Goy finxisse? Immo si quid est mirum in hac for- ma, profecto non aliud est, quam quod eam non invenimus usurpatam nisĩ hoc uno loco. Exterminatam autem eam hine esse, id quidem haudqua- quam est mirabile. Videtur enim ita factum esse. Insolentia vocativi ³ Moy effecit, ut explicationis caussa antiqui interpretes margini appingerent Aoso vel Aous. In hoc autem ceo facilius correctores propriam poetae manum agnoverunt, quum rhythmus vocabulorum 1eε déSeec,— n000 G8 8,— nalarxdo ne reliquere quidem dubitationi locum videretur, quin bacchiacus hic dominaretur numerus. Eadem sine dubio caussa permoti sunt interpo- latores, ut rdv edν α⅔scriberent pro genuino„ν τdↄ edeν Hoc autem resti-