8

fallor, probabilia quam maxime; nam ctiam sententia bene se habet: arva ungulis concussa sonitum auribus admovent. Sed iam redeundum est eo, unde digressi sumus, ad voc. 4εdeεμαμ— Quiequid lateat suab no- vem his litteris, non posse id ad antecedentia referri, qui verborum aloε- ota z6rig—— draανdo dagu Bruoe dyyelos paullo accuratius considerave- rit formam et sententiam, libenter concedet. Nam ut hoc non potest sane non sentiri, quanta insit in ipsa horum verborum simplicitate vis et quan- tus nitor, ita intellectu non est difficile, usquequaque perfectam et absolu- tam sententiam verborum esse, neque addi quippiam posse, quin disturbe- tur concinnitas, quin enervetur quasi vigor orationis. Erit igitur 2460. uti- que coniungendum cum verbis zsoα ⁴eν³. G*ν. Fygg. At in his quidem ad sententiae integritatem nihil videtur deesse. Quid ergo ſiet?— Iterum fortasse auxilium suppeditabit scholiastes. Quid enim? Nonne miratur unusquisque quam maxime prima verba annotationis supra adscriptae: α rd iς Tνς s oν πιέdo? et iterantur verba rõ εν in annotatione 5⁴αμε verbo adscripta. Unde autem, quaeso, deprompsit ea antiquus interpres? quo pacto s illud potuit admiscere? Qua ductus caussa scholiastes MSS. R.(vid. Haupt. p. 64), qui vulgatum scholion nonnihil immutavit, eadem verba rıc 7νσ ϑ- uov tam religiose servavit? Ad haec eorum certe nemo po- terit respondere, qui unum aliquod vocabulum censent exstitisse eo loco, ubi nunc ledeurdg legitur. Immo aut omnia me fallunt, aut in ipso carmi- ne exstitit et de particula et genitivus ad quem scholiastae illud zꝰ⁷=,„5 ν spectavit. Missis ambagibus partem veri assequntus mihi videor, si coniicio, in extremis voc. 2ledeéεν⁴ςν litteris latere ds üg vel d'ν ⁹ναμαάα. Quid autem le syllabarum loco scripserit Aeschylus, id ne acerrima quidem cogitatione potui comminisci. Libenter sane genuinum putarem„αας ⁶νεαμές ενν επz⁶- rond, si modo propius abesset„αag ab co, quod est in libris MSS. Sed quoniam melius quid non suppetit, illud quod in mentem mihi venit, cona- bor defendere. Fere ubique igitur apud tragicos zediov voc. vel 7νςρ, αas, T0oròd genitivos adiunctos, vel Proprium terrae nomen genitivo casn addi- tum habet. Ita in hac fabula, v. 289 legimus Taας νᷣdov, in Prom. v. 1 Tdorog ns0doy, Soph. Aiac. v. 846 3 77e eον otzεtαςν dov, frgm. Hermion. II nardtas ς msdov, Eur. Med. v. 666 ed. Beck. 7ς zH⁷⁴ϑeς aε⁴ο. Cf. eius- dem fab. v. 746, Hippol. v. 1025, Suppl. v. 829, erc. Fur. v. 620, Rhes. v, 278 et praeterea Wellauer. ad Aesch. Suppl. v. 647. Non raro etiam terram Patriam chorus suam appellat, velut in Sopli. Oed. Col. v.