5 proſiciat. Etenim, ut alia omittam, eledéuvac non posset nisi ad prae- gressum dενον referri; ita autem pulvere semet suscitatas esse e lectis vir- gines signiſicarent. Quo absurdius quid ne cogitari quidem videtur posse. An dormientibus etiam aοεονα ᷣνεᷣςσ ρααωeega de hostium appropinquatione po- tuit persuadere? Scholiastes quidem videtur hoc putasse. Quoniam autem de signiſicatione voc. 24d. mentionem intuli, rem postulare arbitror, ut haec, addam. Ut nihil haberet ad formam offensionis 2Xε⁴deéuννας, etiam propter signiſicationem spernendum esset. Quotquot potui enim indagare vocabula composita, quorum prior pars verbum esset transitivum posterior substan- tivum, in his omnibus eam ego servatam animadyverti normam, ut in parte posteriore inesset aut obiecti(quod dicunt), aut, quod multo rarius usu ve- nit, instrumenti notio. Ita AAõντεντονς, Ʒνεεέςαρσσσνσ deισιανμανυνρνoog, rayirrerhog, similia, idem sonant, quod ³αν ν aozr ete., uuιαεςσᷣo idem quod„Hν us- 1ιαασ̈̈οo. Hanc autem ad normam non potest àed. aliud quid signiſicare, nisi νοωνιπσα(⁶) 16 dεμρμαοσν quod nihili est.— His ita disputatis iam certo videor posse affirmare, ledeναde voc. defendi nullo modo posse. Ita- due proximo loco quaerendum erit, sitne ita forsitan comparata corruptela, ut levi aliqua litterarum mutatione vocabulo queamus mederi. Crediderunt id, quibus νε⁴εκαν⁴ς, 2ααάςεμεας ε1⁸dανμν⁴α, 16s μαα poeta visus est seri- psisse. Ex his tamen priora duo eadem continent paene omnia, quae in ipso Aedeurde, offensioni sunt. Tertium Bothius proposuit, qui„voce hac auda- cter composita ex dlsiy et duανμιρη νε significasse Aeschylum eos putat,„qui urbe capta incolas in servitutem essent redacturi“. Haec autem intelligat, qui potest; mihi ea numeris Platonicis sunt obscuriora. Superest igitur Hermanni coniectura, Aédeαμαςα seripsisse poetam, probata ea Seidlero, Wel- lauero, aliis. Et sententia quidem, dummodo ne ad νπνακoc referatur voc. A5dενμααχα non male videtur se habere: fragor corpus corripiens ad aures accidit. At si formam consideramus vocabuli, perspicuum nobis ſiet, non propius hanc accedere correctionem ad veri speciem, quam ceteras. Nam possunt quidem defendi Pindarus et Aristophanes, quod dixerunt, (frgm. Pind. ed. Schneider. p. 64, Nuhb. v. 596), d„*κκα̈κατα νπέιταρααινν et Baco- chylides, qui si Schaeferus recte coniecit, ad Greg. Cor. p. 443, zuνοεοαra ita usurpavit, ut esset accusativus singularis, nec minus Euripides, apud quem inveniuntur 1⁴μαιιιασσ αυνασασνράαααασααν, dονμάα⁵νιεςσόςς, doνα αν, quae affert Matth. gr. gr. p. 228 ed. II.; non possent defendi, vereque linguae, ut ita dicam, vim intulissent, si νένας έer et zuεεᷣοας(raõgos puta),