6

in posteriore duorum membrorum irs(bb τε), in priore non arre Coure), sed aliam vocem negantem habet. Cujus formulae ratio eadem est atque ejus, quae in posteriore duorum mem- brorum, quorum utrique vis negandi inest, aijrs(otre) habens in priore omni caret verbo negante. Nam uyre(oörse) in utri- usque membro priore supplendum est: ut id verbum negans, quod in priore membro ea, de qua dico, formula habet, ad totum referendum sit enuntiatum. Eandem sententiam Frider. Frankius exposuit in Comment. II. de particulis negantibus linguae Graecae. In hoc enim libro, Hermanno teste(v. Diurna scholast, a. 1833. Ppart. II. pag. 795.), Ajac. v. 423. ed. Herm.: . 00 To&⅜ ο⁵ε εεν ο σ Ʒec d eyeu EN

sic explicatur: odr0. ge obr Awmsigyen e. r... ApeAe Addit Hermannus, Frankii praeceptum sibi probatum rorerens, hanc interpretationem fieri non posse, nisi id verbum, ad quod rE(u*·), quod suppleatur, apponendum sit, alteri obre(w*τ⁸) ſta antecedat, nullum ut interjectum sit aliud vocabulum. Hoc il. li praecipiunt de verbis disjunctis singulis. Idem in enuntiata dis. juncta valet, sed ita, ut enuntiatum illud, in quo odrs(ui*τ½) sup- plendum, non verbum ipsum, ad quod apponendum est, excipi altero odre(u*⁸ε) opofteat. Exemplum hujus generis est Antig. v. 542. ed. Herm: . 2* ²o* νς υι αμνσνi⁴⁴ sc

voloo sxuje. Quem locum propterea quoque attuli, quod ea ipsa, ad quae haeo Antigona respondet, Ismenat verba:

A*††ον, αeσισνντ* 2 A⅜riudxpo r u ou

Jaus Te 0"v Gο] r Henvra Jcpvfgan.— eſfciunt, ut a're in Priore Amtigonae enuntiato supplendnm sit. Jame- I ehim easdem, quas Antigonn, res duas dicens bis utitur re particula.