— V—

Vocem or90„ Bothium sequutus ejiciendam esse putabam, et quo metricis rationi- bus satisſieret, versu 62 dedi p ³„ pro vulgato véy. Prius et Bamber gero placuisse video, qui ingeniose veéoy defendit scribendo eydios. Restat ut de verbo nεανν vs. 62 obvio pauca addam. Id enim verbum Wellauerus schol. sequutus consueta loca interpretatus est, qua notione apud Coluthum occurrit vs. 108. 112. Apoll. Rh. II. 1242. cf. Virg. Ecl. VI. vs. 80 sqq. Ipse alias dea animum s. cor interpretatus sum, qua notione legitur Prom. vs. 181. quasi scriptum esset TreyJr y JJyν oxroy. Attamen neutra earum interpretationum omni ex parte placuit. Quaeritur jam, possitne Lo„ antistrophico verbo Aicoy respondens accipi pro participio verbi simplicis loco compositi Jen„ 8. dn Oodox. Quam in suspicio- nem ducebar Agam. vs. 1108. r0„A eoy J9 x dos ereca, eujus antistrophicus TeidᷣovTo Ja⁹ 04 Trεεοοοεοο deαμαm. Ubi quum Hermannus particulam)ε in ſinem ver- sus rejiceret, Wellauerus hanc quidem particulae collocationem non improbans modo hiatum vituperat, qui existat verbis Teεινωνν 0!, haud respiciens quae idem Hermannus ad Orph. p. 790. de hisce ipsis verbis contenderit. Mihi vero ista voculae oyAο collocatio, qua quintum fit vocabulum, admodum insolita atque vituperatione aflicienda videtur. Inveniuntur uidem apud Aeschylum aliquot loci, quibus J quartum obtinet locum, Eum. 764.&Xℳ εꝓν ‿ος /Aο. Choeph. 632. 70 h)αμιeς /⁴½. Choeph. 742. 70 an Oęoyody)A, sed antecendentia hacc vocabula ex parte orationis sunt particulae minores, quibus ista collocatio excusatur, praeser- tim quum un s et ¹ ODooyody unam tantum notionem efficiant. Ubi vero quintum te- neat locum particula 7A, apud Aeschylum nullum plane inveni locum. Propterea quum duobus dochmiis constet versus, Blomſieldii amplector conjecturam scribentis Te! SaNy Yag c2. Etenim cur medium verbi genus praeferatur praeter librorum auctoritatem nullam video idoneam causam, immo scribarum errore ex TeᷣNOy 7A 0l ortum conjicio T²ειd νννν d ³, unde factum xeg N)A 0¹, nisi ipsum forte illuad xeειαμëν d 0 verum putaveris. Ceterum rem hanc haudquaquam dijudicare ausim; contra vs. 1108 verum omnino mihi vidisse videor pro ε⸗πμœmσ⁊ scribens'ereytxs. Haec enim generis enallage apud Aeschylum saepius occurrit,(locos in Suppl. f. obvios attuli ad vs. 206.) quod ignorantem scribam consilio erεμœᷣs in'erε⁵ςᷣßσαα mutavisse conjicio.— Sed quae jam sententia sit vocis επέιρμε quaeri possit. Wellauerus ignorare se, quem sensum habeat vox erreẽœoa confitetur. Clausenius, cui tamen ipsi vox haec suspecta, Scholiastam sequutus explicat verbo superinfundendi; nimirum ad infortunium Agamemnonis et meam calamitatem cantu admisceo. Neque cur explicatio haec non satisfaciat, intelligo. Itaqque Bothii quoque conjectura scribentis eστ A Xσστην mQ̈ ασ⁹ ε idque vertentis post expositum cognatum(s. mei simile) Agamemnonis fatum, facile jam carebimus. Eodem vero modo, quo AG. hoc loco poeta dixit n xs zdos, etiam Suppl. v. 62. 7cy, eadem admissa generis enallage, partici- pium esse opinor, et rν ⁷— de interpretor luctum quasi stillatim fundere seu exprimere; quo ejus notatur perpetuitas. Quam vYulgatae interpretationi ideo praeferendam duco, quod Terei conjux in avem mutata non propterea lugere videtur, quod seclusa sit omnibus locis et