— 23—

non omnis horum versuum difſicultas tollitur; relinquitur enim incultum impeditumque lo- quendi genns, si dε pro dsld accipere et ad zο⁶ασασς participium zα*νοια emĩω scogitatione repetere cogimur. Quod quam durum sit Aeschyloque indignum, nemo non perspiciet. Quare commodissime ſit, ut codex P. 20ισέσασ(M. ⁴. Q᷑̃ ⁸) praebeat; quo in verborum contextum reccpto aliaque leni admissa mutatione haec scriptura admodum probabilis existit: „Eyo d' de od OHανοιιν dανισ⁶˙ςινέόιυ‚ 1οος dσντονσασσ ττάἀασοι τόνυνσε εοιυια αππαεέο Minore etiam mutatione scripseris doτονςα ντα, ita ut dèe ex littera initiali d&tcoe vocabuli natum esse videatur. Similiter supra v. 439. 2αᷣατασσαα in&uεναανωσαα emendavimus; idemque vitium contraxisse videtur v. 318: 2100g d' duο doνπαoeν—νένος 70⁴σσασ φS, d AOyενοωνꝙ έανυισαςνσ ⁶σ⁶ι⁵οσν ubi non intelligo participium aoristi, neque eius explicationem a Wellauero propositam. Quare nescio an drorijgœ reponendum sit. Ferri non posse dνσπτπσαεο sensit etiam is, qui codicem Robortellianum scripsit, qui quidem minus probabiliter dνασσωα emendavit. Redeo ad cod. P.; ex quo quod v. 771. Fachsius aifert 1⁶66 Ʒραόαννφαια, eo minus dubito quin verum sit, quum etiam M. et R. non 200“ ërOοαρν%, sed 1Q Ʒν7☚. hao- hee, in quo nihil vitiosum est praeter perversam litterarum in vocabula distributionem. x qua scribendi ratione apparet origo vulgatae scripturae 2&ꝓπ., quae in G. et A. reperitur, unde a Turnebo recepta in posteriores editiones transiit. Ceterum probabile est ex hoc versu petitum esse, quod Hesychius habet IOuιιφσσναηια, εμάιτε‿ααςοανναα. Praeterea alio vitio hic locus laborat foediore etiam; nam quid tandem sibi vult 26606, quid εκρꝛ Hoc vocabulum P. omittit teste Faehsio, quum in Med. Zoy inveniatur, in quo 100 latet. Hac lenissima mutatione omnis difſicultas removetur, ut iure mireris neminem hoci invenisse, quamquam multis 6ꝙ— εοmν offensioni fuit. Alii enim 6508, alii 7608, alii 10 conie- cerunt, alii„εκο omiserunt. Vide Ahrensium p. 31. lam hoc versu cum antecedente in unum trimetrum iambicum coniuncto sic scribe: 7M0 νν d„ꝙ iμᷣνυανπν 26Qε σρνρρκαα πα⁹. „Moriar, antequam vir abominandus huic(id est meo) corpori appropinquet, meum corpus contrectet.“ Quod ad strophae versum attinet, is foedissime depravatus est Turnebi temeritate. Qui quod edidit dνμινπιασαα ⁶ν eς, in omnes editiones propagatum, ab antiquiorum libro- rum auctoritate vehementissime abhorret. Ad horum scripturas paullulum inter se discre- pantes nihil propius accedit, quam 8 16 1ν ν—œxzνεντι, dοντεν, diνοε dg, quam emendationem ab Ahrensio p. 31. praeoccupatam video. V. 316. Tevrrruoœασντα, quod nunc vulgatur, rationi et analogiae repugnat nec quo se tucatur exemplum habet, quum rrernνοωνπαοντπσ, quod P. praebet, et Prom. 855. legatur et multorum exemplorum similitudine defendatur. Accedit, quod M. Terrνν᷑ηνιοοστσεα