— 22—

illud, quod nunc ex ceteris libris vulgatur. Iam vero aliquis, cui duorum codicum copia .*»„.. facta erat, in quorum altero ev ρνυ⁶οςσ exstabat, in altero euelu, haec scribendi genera

&iας ita in suo quem scribebat libro videtur significavisse, ut 8dνν ο‿½ daret. Quae scri-

bendi forma postea sic immutata est, ut, quae supra lineam scripta erant, oag litteras suo loco moverent et illud fere evaderet, quod est in P. Hanc suspicionem ne quis propterea reiiciat, quod ibi edονυρναωοεdxς, non ονυνοεtdaæig legitur, illud breviter moneo, veterum grammaticorum plerosque ædοσνυνος a 2οαα derivasse ideoque etiam æsσιιννοοε scripsisse, quam ipsam formam olim in Aeschyleo aliquo codice exstitisse consentaneum est. Haec si vere a nobis disputata sunt, intelligitur sine illo libro nunquam futurum fuisse, ut huius versus integritas restitueretur; id quod iam contigisse nobis speramus. Nam non solum loquendi genus Aeschylia grandiloquentia dignissimum habemus, sed etiam metricis ratio- nibus prospectum erit, si antistrophicos versus paullo aliter atque fieri solet distribueris. Versibus enim

XCGSα τπυοιινQσ⁴ιόον αά εdς

EBOuνοισι εν◻αισσαειε, respondent hi 857. 8.

Nei* 09 891Sonrd G dπιοιι

VHε᷑νν diεστιον 530*.

Quid alii in huius versus emendatione infeliciter tentaverint quum longum sit referre, illud tantum commemorabo, quod Fixius in nova Thesauri Stephaniani editione s. v. Aiorog(Tom. I. p. 1070.) de h. I. scripsit.„Aesch. Suppl. 850. ita fort. leg. numeris Ionicis: O Adeꝓνα Næi³οs d,0oνεαν σmν οστςέτφνυν αοταον(sic!) 580, Te Nilus avertat saevientem inaudita iniuria: et catalectico versu in antistr.: Eöiας εν⅓ꝙασ⁵οασς(ab E0ο⁶).“ Ex his nihil probo nisi Gππτιέυυυιιν, quod mihi quoque fere necessarium videtur. Reliqua cur admitti nequeant, haud difficile est ad intelligendum est. Ceterum numerorum naturam recte videtur vir doctus perspexisse. Si cui v. 849. soluta altera lonici arsis offensioni sit, poterit is facile πλceνμιιο ꝙreponere.

Praeterea aliquot locis haec fabula ex illo libro solo emendata est, aliis emendanda. Sic. v. 1021. de praebet, quum reliqui να habeant, v. 1023. r⁴ϑ pro τιιο vel νυ ο⁷. Etiam v. 317. d*ρνν ex hoc libro in Rob. venisse videri potest, unde recte Wellauerus recepit. Exempla autem, quae nondum emendata habemus et quae ex P. corrigenda dixi, haec sunt.

V. 363. 4. vulgo sic leguntur:

EyG d' d» 0d aνοι dooxeot 2⁴οs, AGrνν ς πυeν ans 20 σσς τπωενσ.

In quo loco Wellauerus hoc quidem recte sensit; vocabulorum dow» et 7⁰1⁹8 ter-

minationes ita inter se esse confusas, ut lagendum sit dGπσσςα et 16Oν⁶⁴. Sed ea emendatione