— 1i9—
drνιεν⁶μένεια‿— d, 20⁴ιενεε 784. i⁴⁵α⁴demτbνων— plidro νν τινν 793. Plaic— Sl(90ν). 809. dνμα‿να-—? 2ν◻φαχαάφ να. 907. d.,ουαη⁵νπννν— de.ροοαναοων. 863. 90 6 Q—W Sοοoοα. 872. diποι— Aον. 894.„α*μω̈ννυασηι‿— μιές. 903. 916. 609(1091)— 10%„(0). 962. qllou— qlloug. ibid. abrcνeiſioue— dra veνειοα. 963. 20˙9¶—— 2 ½105. ibid. r⁶GQG — 2050⁵. 976.*ποοα σ»— d˙ dοομα ⁶φ 978.— Grρ—— 104h. 987. r06 8⁴εκ ⁸ — αοιέιμν. 1002. dlνog—„ G. 1003.-⁶⅜νο d,⁴νς‿— Gςαομοκ Suνoug. 1014. ν ο△- eslςᷣ— οεμιο. 1038. dmαeᷣεασ— drανεεα.
Videmus igitur nostram sententiam magna exeinplorum copia confirmatam, ut illud minime dubitari queat, quin A. et G. ex alio fonte manaverint, atque M. et R. Ac multo maiorem versuum multitudinem afferre potuissemus, si ubique de G. scriptura nobis con- staret; quae quum plerisque locis ad A. accedere dicatur, A. autem paene singulis versi- bus ab M. et R. discrepet, quanta sit duarum familiarum diversitas facile perspicitur. A reliquis autem libris A. his fere locis differt. v. 47. 53. 61. 62. 89. 104. 116. 130. 136. 138. 166. 174. 178. 182. 190. 191. 194. 207. 212. 238. 219. 253. 261. 266. 269. 272. 280. 285. 293. 302. 303. 314. 319. 323. 326. 329. 331. 334. 342. 348. 382. 387. 388. 408. 410. 426. 428. 429. 450. 453. 459. 460. 465. 474. 482. 483 496. 500. 506. 508. 510. 521. 533. 534. 538. 574. 582. 603. 614. 618. 622. 626. 632. 635. 653. 654. 659. 663. 675. 679. 694. 706. 723. 724. 725. 727. 728. 734. 735. 737. 742. 750. 755. 756. 758. 759. 788. 789. 793. 799. 800. 801. 807. 816. 822. 823. 825. 832. 839. 848. 856.
893. 903. 907. 911. 912. 918. 925. 934. 944. 956. 960. 962. 979. 981. 984. 998. 999. 1000. 1002. 1008. 1028. 1031. 1041. 1051. 1053. 1058. His exemplis plerumque ea non addidimus, ubi in A. litterae male in singulas voces distributae aut accentus aliter notati sunt.
Hoc igitur quum certum sit, A. et G. diversam efſicere familiam ab ea, qua M. et R. comprehendimus, hoc ipsum aliquis mirari possit propter insignem discrepantiam, quae est inter M. et R. Quae res ne nostro iudicio obstare videatur, de varietate, qua M. et R. disiunguntur, paullo explicatius dicam. Ac primum quidem hoc tenendum est, non loqui nos de ipsa Rob. editione, sed de codice eo, ex quo editor Supplices expressit. Jam vero, quum nesciamus, qua fide Robortellus codicis sui vestigiis institerit, aliquot locis, ubi eius editio a M. discedit, editorem aliorum librorum auctoritatem secutum esse non est incredi- bile. Suspicatus hoc est Wellauerus de codice Parisiensi(Tom. II. p. VII.), cuius senten- tiam non recte intellexisse Ahrensius videtur p. 4. Sed in Supplicibus quidem admodum pauca vel potius nulla exempla inveniuntur, quibus einsmodi suspicio confirmari queat. Equidem duas scripturas inveni, quas quis Robortellum ex P. hausisse credat; quarum altera est à.†ρ⁴ρ6eνο) v. 317. pro dαν quod M. et A habent. Sed vereor ne codicis
a) Butlerus quidem utrique libro d‧ tribuit; sed quum in R. d‧ρ⁹ 9 x% exstet, idem etiam ad P. pertinere plus duam verisimile est. Quare ne quis Wellaueri adnotatione ad h. I. decipi se patiatur.
3*