— 15—

fabula, multa singularia exstant, formam dοeĩ⁷ admiserit. Simile exemplum est v. 832., ubi, quum in omnibus libris 709 legatur, non sine dubitatione cum Victorio?0 corrigere audcam.

V. 101. ⁴α̈*μ pro 1lμeεκν⁶ν, qua mutatione quominus versum vere emendatum pu- temus, metri ratione prohibemur.

V. 191. zà Toανν έρυ. v. 549. A1l0dixα pro 4„αα Sed ne sic quidem metro pro- spectum est. V. 590. 0 Gov, quod Wellauero verum videtur.

V. 627. uœνtrov pro ιουερσσαισο. Sed gravius vitium latere perspexit Droysen in Zimmermanni Diar. Ant. Stud. 1841. No. 28., zrloœt non posse praedicatum esse nominis Aoy monens, sed pendere ex 1εέeτνον praedicatum autem depravatum esse in Tuεφασαναον.

„Qui quod ipse coniecit, νοανευv, vereor ne rectius Tνοο †φαέαάꝙρεν scribatur. Ceterum iam antiquus homo verbum, quod ex àeν penderet, desiderasse videtur, quare 6ν scripsit, quod, ut in A. et R. exstat, ita etiam in codicibus esse suspicor. Hac data occasione moneo, z ante Helaæoyiag minime cum plerisque editoribus eiiciendum esse. Constat enim hic versus ex dochmio duobusque creticis. In antistrophico autem verba ιαισα‿ν τε σαeηοσιπν corrupta esse etiam sententia docet. Primum enim iog oxoοrdg non potest esse Jovis ocu- lus, quanquam ea est scholiastae opinio. Neque tueri se potest hoc exemplum illo, quod est v. 376., ubi Juppiter ipse 6 ννυνέν σασσαστε dicitur. Deinde ze abesse debebat, quo- niam alterum epitheton est necessarium, alterum ornans. Denique oculi notio parum con-

„venit vel potius adversatur iis, quae deinceps adduntur: dυοσστπέιιον, dy 1i dd d6 Qε 2Noον ενν Ʒοσσσπνν ⁴μσνοωντια‿‿ 5⁴έαρ̈ος dεεε.

Quae si cum his exemplis comparamus:

v. 342. Sαασ μένιο 2m⁰ς νιμιοον εοs. v. 380. uεeνεέι τοσι Ziν larαloν ναος. v. 473. 3 1¶ ,ν dreᷣνπ KVvjνs dεανάσωE2⁶τον Tersοs: Duiαeτο*σά 2ν εροτοτιαιε§⁵άχηνοε. dubium esse nequit, quin poeta z6 ꝝτν posuerit.

Huic vocabulo praecedunt litterae àτεισ, unde nihil facilius nascitur, quam âτ³ας, quod ex FrO⁶κισ pendet. Eam emendationem etiam a Bambergero factam video, qui tamen arng scripsit. Neque longe a vero abfuit Burgessius.—

Redeo ad Turnebi emendationes, ex quibus non certa est ea, qua v. 721. 2„Gο pro SycJy scripsit. Hoc enim quoniam omnium librorum fide nititur, vereor ne retinendum sit. Usus est ea forma poeta Pers. 895., ubi ut a sequenti vocali excusationem habet, ita hic a collocatione in versus exitu. Praeterea etiam Suppl. v. 104. restituenda videtur, ubi quod in omnibus libris legitur 16e ν(A. 1e„6„), id non ex ν 2*(quod Engerus p. 72. nexu verborum recte perspecto proposuit), sed ex 6˙ε[φν natum esse verisimile est; ita ut totus

locus sic emendandus videatur: