— 9—

comparanti probabile ſit, poetam 1εκϑιι⁴εωνοο dedisse. Quanquam ipse huic coniecturae non multum tribuo.

V. 256. 26ν˙6 έτ d d⁴„ατι, quod aperte ex Aldina scriptura a. T. derivatum est, vel propter insolitam syliabae finalis vocis ze productionem ferri nequitz deinde ν illud nec quid hoc loco significet intelligo, et iusta auctoritate caret. Nam Aldinam editio- nem, qua nititur, exigui pretii librum esse Wellauerumque ei immerito magnam fidem tribuisse suo loco demonstrabitur. Meliorum librorum scripturas si comparamus, facile illud verum esse intelligimus, quod iam alii invenerunt, 10σ⁴ε dνσπιε ταe 20ι⁴.

V. 259. pro XGοασςα ο εννςνdeις e Naurraxriag, quod ex Aldino glossemate Marig yG Ʒνονν εν νααᷣνας Nævnarrlag ductum esse patet, ex libris fide dignioribus Aareg„d 819ν ενα πνασς‿ Nauvrawtlag revocandum est; nam istud vel propter verborum collocationem tolerari nequit. Quum enim rex id agat, ut nominis Aala originem aperiat, Aarig nomen, in quo vis totius sententiae inest, in principio enuntiati poni est consentaneum. IIéo est antiquum substantivum, cuius generis poeta in hac fabula studiosissimus fuit. Cf. Haupt ad Suppl. p. 134. 5. Significat terram trans mare sitam. Ceterum hoc substantivum Goett- lingius etiam Hesiod. Theog. 274. invenisse sibi visus est.

V. 302. 20 0?y Ereugey drdo dναmOeαρμαι S; Meliores libri xõν S» Ereuke d' 2140 d. 6.; quod Wellauerus interrogationis signo post ob» posito iure pracferendum iudicavit.

V. 312. Aniνν μeω̈νρστσον zνde i 2αοστοιεέν. Tide, quod ab antiquioribus libris abest, ne ferri quidem videtur posse, quum, quoties Aeschylus in hac fabula ᷣ sive 5% ½ν dixit, his verbis semper Argivorum terram signiſicaverit. Cf. v. 181. 248. 261. 289. 320. al. Quae vox exciderit, nemo facile nisi meliorum codicum auxilio adiutus dicat.

V. 332. 1G dν ν εαωαναα eνιτο οος ανᷣνκιηιναιμεέυνονυασ. Gvoĩro verbum interpretes miriſice vexavit. De vitio monere poterat A. et R.(fortasse etiam codicum) scriptura Gννιτο, qua magnopere confirmatur egregia Bambergeri coniectura 6νοιτο Ceterum cum eodem etiam qοονοοσνο scribendum est, ad quod verbum spectat obrcg in versu proximo, qui, nisi hanc quoque mutationem admiseris, nullo omnino sententiae vinculo cum hoc coniunctus est.

V. 356. ante Wellauerum 05 654 N 3 νυννον ι⁴ἀ‿ιε„éOνꝙ vulgabatur, pro quo vetustiores Turnebo libri pOανων exhibent, quod accentu mutato recipere non dubitavit Wellauerus. Hauptius autem Hermanni et Burgessii, qui„εραα⁴σσασν proposuerunt, sen- tentiam probat. Mihi nemo id videtur repperisse, quod probabile sit. Teοααονν enim est vocabulum pessimae notae ac fere monstrum vocabuli, quod non solum exemplis caret, verum etiam, id quod gravius est, analogiae legibus repugnat. Neque inest in„εοαασeςα senectutis notio. Iε.οαον autem non satis ad litterarum in libris servatarum similitudinem acce- dit. Alia caussa, cur in his emendationibus acquiescendum non esse putem, posita est in metro. Quum enim duo priores antistrophi versus accuratissime ad strophae formam compositae sint, ut syllabae syllabis respondeant, etiam in hoc versu eandem numerorum aequabilitatem

2

—