4—

homine qurissime accipi,„i ideo respuendum esse, quod εο ad Herculem apte referri non possit, spero non affore, qui non intelligat. Quae res me compulit, ut pristina lectione restituta particulam éveza vel ex supplerem, quo facto talis interpretatio exsisteret: Nemone propter miseram(quam ago) vitam adveniens caput mihi amputabit? Non affore, quibus displiceat, me dveua vel es supplevisse, quo saepius. Graecorum poetae has particulas omiserunt, eo magis mihi persuadeo.

V. 1028. AnRdαmeιιννν ο⁶υιυασ α7 εναοσεαν, 876 ‿ααάαέοQιꝙ 8071ꝗſAο łεlłς‿‿ννυααά 5 08. 70αυτα εμμέια Zeug.

„Aabiovov d' auve at auxilium, quod posset aerumnarum oblivionem inducere, non possum expedire. Hoc enim ad Jovem pertinet. 507² redit ad evdoν et 9wdabe. Neque intra, ne- que extra vitam, nempe meam, hoc est, neque penes me, neque penes alios invenio auxilium. Reisk. à1αενοο Noster Aj. 711. 7 ⁴iα‿ ⁶οσẽ ον na⁵³α. Pro oddray forte legendum odvvaν genitivo plurali, et Pro αυ⁴ εmον. Quomodo autem interpretandum sit νιοοεν et νse, nondum mihi con- stat. An, nec penes me, neque alios; vel neque opera propria, neque aliena; vel, neque intus in pectore Herculis, neque extrinsecus in corpore. Eligat lector. Musgravius. Recte vertit Wakefieldius: sed clam cruciantem dolorem vitae neque rebus domi, neque foras, possum expellere.“ Erfurdtius.

Ex his, quae ex Erfurdtii editione hic retuli, verbis, quantum hi duo versus omnes ommino interpretes torserint, unicuique satis superque apparebit. Quo jure Erfurdtius Wakefieldium 1απσνπνν Dd ναν clam cru- ciantem dolorem, et savvoa expellere interpretantem laudaverit, equidem assequi non potui, neque dubito fore, qui a me non dissentiant. Pristinam lectionem, cum sensus aptus, intellectu facilis et grammaticae haud repugnans ex ea erui posse mihi videatur, nulla mutatione adhibita,